یعنی چه
این واژه دو وجه معنایی عمده دارد: اول در اصل عربی (طراوة) که در فارسی به صورت «طراوت» رایج است و به معنای تر و تازه بودن، خرمی، نشاط و شادابی چهره یا طبیعت است. دوم در فرهنگهای کهن فارسی (مانند برهان قاطع) به معنای پارچه یا جامه ابریشمی و رنگینی است که بر سر علم، پرچم یا نیزه میبستند.
تلفظ
واژه عربیالاصل به صورت طَراوَة (تلفظ: ṭarāwa) خوانده میشود. در کاربرد کهن فارسی به صورت طِراوه یا طَراوه ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «طراوه» ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان پاسخی برای شادابی، تازگی یا پرچم و بیرق کوچک روی نیزه به کار میرود.
به انگلیسی
برای مفهوم شادابی و تری از واژگان Freshness و Vitality و برای مفهوم کهن و نظامی آن از عبارت Spearhead banner یا Silk pennant استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، خود واژه طَراوَة و مترادفهای آن نظیر نضارة و غضاضة کاربرد دارند. برای معنای بیرق و پرچم نیز از واژگانی چون طرّادة و عَلَم استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای معنای اول از واژگان Tazelik و Canlılık (و گاه وامواژه Taravet) و برای معنای دوم از عبارت Sancak kumaşı یا Bayrak استفاده مینمایند.
نماد چیست
در وجه اول (شادابی)، این واژه نماد جوانی، تجدید حیات، پاکی، روح زندگی و بیداری طبیعت و تجدید حیات است. در وجه دوم (کهن فارسی)، این واژه در سدههای میانه نماد آرایش نظامی، هویت جنگی و نشان و بیرق لشکر به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل طراوه
واژه «طراوه» در زبان و ادبیات فارسی دارای دو بعد معنایی کاملاً متمایز است. از یک سو، شکل اصلی و عربی واژه آشناترِ «طراوت» است که از ریشه (ط ر و / ط ر ی) مشتق شده و مفاهیمی همچون تازگی، شادابی، خرمی و سرزندگی را افاده میکند. گرچه خود این کلمه عینا در قرآن نیامده، اما همخانواده آن یعنی «طریاً» در توصیف نعمتهای الهی (گوشت تازه دریا) دو بار در کتاب آسمانی ذکر شده است و نماد بهار و حیات مجدد است.
از سوی دیگر، در فرهنگهای کهن فارسی مانند برهان قاطع و لغتنامه دهخدا، طراوه (یا طِراوه) به عنوان یک نام جغرافیایی (کوهی در نجد) و همچنین یک اصطلاح نظامی کهن به معنی پارچه یا جامه ابریشمی رنگینی که بر سر علم و نیزه میبستند، ثبت شده است. این واژه ۵ حرفی در بازیهای جدول کاربرد زیادی دارد و بسته به سیاق متن، معنای نظامی یا معنای لطیف طبیعی را بازتاب میدهد.