یعنی چه
شراعة در لغت به معنای دلاوری، شهامت، مروت و داشتن جرئت و جسارت برای پیشبرد کارها است.
تلفظ
این واژه به صورت شَراعَة (تلفظ مصوت کوتاه «اَ» روی حرف شین) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ مد نظر برای این کلمه در جدول ۵ حرف دارد و معادل دلیری و شجاعت است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم دلیری و جسارت هستند.
به عربی
از آنجا که خود واژه ریشه عربی دارد، مترادفهای همتراز آن در زبان عربی این موارد هستند.
به فارسی
برگردانهای دقیق و مصطلح این واژه در زبان فارسی شامل دلیری، شهامت و بیباکی است.
در قرآن
خود واژهٔ «شراعة» در متن قرآن به کار نرفته است؛ اما همخانوادههای آن مانند «شِرْعَة» (آیه ۴۸ سوره مائده) و «شَرَعَ» (آیه ۱۳ سوره شوری) به معنی راه روشن، آیین و قانونگذاری آمدهاند.
نماد چیست
در ادبیات سنتی و ریشهشناسی فرهنگی، این حالت نمادی از بادبان برافراشتهٔ کشتی (شِراع) است که در برابر بادهای سخت، ایستادگی و پیشرویِ جسورانه را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل شراعة
واژهٔ «شَراعة» یک اسم معنا و اسم مصدر عربی است که وارد لغتنامههای فارسی شده است. این واژه در اصل به حالت و چگونگیِ فردی اشاره دارد که با شجاعت، دلیری و مروت به سوی کاری پیش میرود. در فرهنگهای معتبری مانند دهخدا، اقربالموارد و منتهیالارب، معانیِ دلاوری، شهامت و پایداری در کار برای آن ذکر شده است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه از ریشهٔ ثلاثی مجرد «ش ر ع» مشتق شده است. ارتباط جالبی بین این واژه و «شِراع» (به معنی بادبان کشتی) وجود دارد؛ به طوری که در تمثیلهای ادبی، فردِ دارای شراعة، به کشتیِ بادبانبرافراشتهای تشبیه میشود که با جسارت و بدون ترس در دل طوفان پیش میرود. این واژه نباید با کلمات همخانوادهاش مانند شریعت یا مشروع اشتباه گرفته شود.