یعنی چه
یعفور واژهای عربی است که در لغت به معنای غزال یا آهوی مایل به رنگ خاک (خاکسترگون) و بچه گاو وحشی است. همچنین در تاریخ اسلام، این کلمه نام الاغ خاص و معروف پیامبر اکرم (ص) بوده است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح یاء، سکون عین و ضم فاء (یَعْفور) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «آهوی خاکیرنگ»، «بچه آهو» یا «نام خر پیامبر» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به زمینه معنایی، برای معنای لغوی آن از واژگان مربوط به آهو و بچه غزال استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از ماده «عفر» به معنی خاک یا رنگ خاکی گرفته شده است.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین برگردانهای معنایی آن «بچه آهو»، «آهو بره» و «آهوی خاکسترگون» هستند.
در قرآن
خود کلمه «یعفور» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما در دایره المعارفهای اسلامی به دلیل نام یکی از راویان موثق امام صادق (ع) یعنی «عبدالله بن ابییعفور»، در مباحث تفسیری و رجالی تکرار شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرب و فارسی، به عنوان غزال نماد زیبایی و چابکی است. در روایات تاریخی و مذهبی نیز به واسطه داستان دلبستگی الاغ پیامبر به ایشان، گاهی به عنوان مظهر وفاداری و اندوه شدید شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل یعفور
واژه «یعفور» یک لغت اصیل عربی با ریشه «عفر» است که وارد ادبیات و فرهنگ فارسی شده است. این کلمه در اصل لغت به معنای نوعی غزال یا آهوی خاکیرنگ و همچنین بچه آهوی تازه قوتگرفته (آهو بره) است که به علت رنگ مایل به خاکستر یا خاکش به این نام خوانده میشود.
شهرت دیگر این واژه در فرهنگ اسلامی به جنبه تاریخی آن بازمیگردد؛ جایی که یعفور نام الاغ یا حمار مخصوص پیامبر اسلام (ص) بود. طبق روایتهای کهن، این حیوان پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) دچار اندوه شدیدی شد، به طوری که خود را در چاه انداخت و از بین رفت؛ به همین دلیل در برخی متون ادبی قدیمی، نام او در کنار حیوانات منسوب به بزرگان دین (مانند دُلدُل) به عنوان نمادی از وفاداری آمده است.