یعنی چه
پالان نوعی زین یا پوشش ضخیم است که درون آن را با کاه، پوشال یا پشم پر میکنند و روی پشت حیوانات بارکش مانند الاغ، قاطر و شتر قرار میدهند. هدف از آن، توزیع مناسب وزن بار یا سوار بر پشت حیوان و جلوگیری از آسیب دیدن و زخمی شدن پوست و بدن چارپا است.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت «پالان» (pālān) است که با مصوت بلند «آ» در هر دو هجا ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سوالاتی با مضمون پوشش الاغ و چارپایان، کلمه «پالان» با ۵ حرف است. واژههای مترادفی چون خرزین، برذعه و اکاف نیز بسته به تعداد حروف کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادل برای पालान که برای باربری روی چارپایان استفاده میشود، واژه Packsaddle است.
به عربی
در زبان عربی متناسب با نوع چارپا از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ برذعه برای الاغ، رحل و قتب برای شتر و اکاف به صورت عمومی به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی واژه Semer رایجترین معادل برای پالان است و در ترکی عثمانی نیز واژه پالان عینا استفاده میشده است.
به فارسی
در واژهنامههای فارسی (معین، دهخدا، عمید) برای این واژه مترادفهایی چون خرزین، پشماکند، تکت، کور و قتب ذکر شده است. همچنین مشتقاتی مانند پالاندوز (سازنده آن) و پالانچی در فرهنگ زبانی وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پالان
واژه «پالان» یکی از کلمات اصیل زبان فارسی با ریشه در پارسی میانه و نیای ایرانی باستان است که به پوشش آکنده از کاه یا پشم روی پشت چارپایان بارکش اشاره دارد. این ابزار به عنوان زینی برای باربری طراحی شده تا مانع صدمه دیدن حیوان شود و با زینهای چرمی و سبک سوارکاری (مانند زین اسب) تفاوت کاربردی دارد.
این کلمه در ادبیات و فرهنگ عامه ایرانی جایگاه کنایی و استعاری ویژهای یافته است؛ به طوری که در ضربالمثل معروف «خر همان خر است، پالانش عوض شده» نشاندهنده تغییرات ظاهری بیفایده و حفظ باطن معیوب است. در اشعار عرفانی و کلاسیک از جمله آثار مولوی نیز، پالان به عنوان نمادی از مادیات، تن و بارهای دنیوی که روح انسان را سنگین میکند، به کار رفته است.