یعنی چه
در لغت به کسی اریحی گفته میشود که دارای مناعت طبع، گشادهرویی و سخاوتی بیمنت است. این شخص نه تنها به دیگران میبخشد، بلکه از عمل بخشش و ایجاد خشنودی در دیگران، خودش نیز دچار شعف و نشاط روحی میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در زبان فارسی و عربی به صورت اَریَحی [aryahī] است.
در جدول
پاسخ پنج حرفی این کلمه در جدول «اریحی» است. از معادلهای دیگر آن میتوان به سخی، جوانمرد و بخشنده اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی صفت Magnanimous به بهترین شکل روحیه بزرگمنشی و بخشندگی این واژه را میرساند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم این واژه از اصطلاحات کومت و عالیجناب استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل سخی، دستودلباز، فراخخوی، گشادهرو و باگذشت است.
در قرآن
عین واژهٔ «اریحی» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، کلمات همریشهٔ آن مانند روح و ریحان در آیات الهی ذکر شدهاند. همچنین در تفاسیر تاریخی، نام شهر اریحا (Jericho) در ذیل داستانهای مربوط به بنیاسرائیل و سرزمین مقدس آمده است.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ و ادبیات نماد بارز مروت، پهلوانی روحی و بخششی است که هیچگونه منتی بر سر گیرنده نمیگذارد و با گشادهرویی کامل همراه است.
جمعبندی و توضیح کامل اریحی
واژهٔ «اریحی» یک صفت نسبی با ریشهٔ عربی است که وارد ادبیات فارسی شده و به فردی اطلاق میشود که مظهر جوانمردی، فراخخویی و سخاوت بیمنت است. ویژگی بارز یک انسان اریحی این است که نه تنها مال یا محبتی را طلب نمیکند، بلکه از بخشش به دیگران غرق در شادی و نشاط میشود.
از سوی دیگر، این واژه از نظر املایی و آوایی شباهت زیادی به نام شهر باستانی «اریحا» در فلسطین دارد که در جغرافیای تاریخی و تفاسیر متون کهن به عنوان یکی از قدیمیترین شهرهای جهان شناخته میشود؛ اما در معنای صفت مکتوب، دلالت بر همان خلقخوی نیکو و دستودلبازی دارد.