یعنی چه
در متون کهن و تاریخی، نفاط به جنگاوری گفته میشد که مواد نفتی مشتعل را با ابزارهای ویژه به سوی دشمن پرتاب میکرد. همچنین این واژه به معنی محل بیرون آمدن نفت (چاه نفت)، ظرف پرتاب نفت و نفتفروش نیز به کار رفته است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و فارسی به صورت نَفّاط (بر وزن فعّال، صیغه مبالغه یا اسم شغل) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ طراحان برای راهنمای 'آتشانداز جنگی کهن' یا 'نفتانداز'، واژه چهار حرفی 'نفاط' است.
به انگلیسی
برای اشاره به سربازان نفتانداز در متون تاریخی از معادلهای فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه (ن-ف-ط) است و در زبان مبدأ نیز به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان این واژه در زبان فارسی شامل نفتانداز، آتشباز و در اصطلاحات کهن نظامی 'قارورهانداز' است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک، نفاط نمادی از شدت جنگ، شرارههای سوزان و قدرت تخریب است. همچنین در احکام نجوم قدیم، صورت فلکی نَفّاطه (مِجمَره یا آتشدان) نمادی از ابزارهای آتشین به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل نفاط
واژه «نفاط» یک کلمه کهن با ریشه عربی است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و در اشعار شاعران بزرگی چون مولوی و نظامی به چشم میخورد. این واژه در وهله اول کاربردی نظامی داشته و به جنگاورانی اطلاق میشده که وظیفه پرتاب مواد آتشزا و نفتی را به سوی جبهه دشمن بر عهده داشتند.
علاوه بر جنبه نظامی، نفاط در متون کهن به عنوان اسم مکان به معنی معدن یا چاه نفت و همچنین به عنوان اسم شغل به معنی نفتفروش یا آتشباز نیز تعریف شده است. این کلمه با واژه قرآنی «النفاثات» (از ریشه نفث به معنی دمندگان جادو) تفاوت دارد و نباید با آن اشتباه شود.