یعنی چه
انتظار در لغت به معنی چشمداشت، ترقب و مکث است. در واقع حالتِ بینابینی میان وضع حال و آینده را نشان میدهد که شخص در امید و توقعِ تحقق یک رخداد، خبر یا حضور فردی به سر میبرد.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد «ن ظ ر» مشتق شدهاند و با مفهوم نگاه کردن، چشمداشت و بینایی در ارتباط هستند.
ریشه
واژه «انتظار» اسم مصدر از ریشه عربی «ن ظ ر» است که به باب افتعال رفته و به صورت اِنْتِظار (intiẓār) وارد زبان فارسی شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه «انتظار» با توجه به تعداد حروف (۶ حرف) به عنوان پاسخ جایگزین برای طراحان جدول کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، ترجیح داده میشود از واژههای متفاوتی استفاده شود؛ برای مثال برای حالتِ فیزیکی صبر کردن از Waiting استفاده میگردد.
به عربی
اصل این واژه عربی است و در این زبان نیز با ساختارهای مشابه و در معانی قرابتدار به کار میرود.
به ترکی
در ترکی استانبولی مدرن عمدتاً از ریشه کلمه Beklemek استفاده میشود، اما کلمه انتِظار نیز در متون قدیمیتر رایج بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل انتظار
واژه «انتظار» یکی از مفاهیم عمیق و پرکاربرد در فرهنگ و زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه فراتر از یک مکث ساده یا توقف فیزیکی، به حالت روحی و روانیِ انسان اشاره دارد که در آن فرد با نوعی امید، توقع یا چشمداشت، چشمبهراهِ وقوع یک حادثه یا آمدن یک شخص محبوب میماند. مترادفهایی چون چشمانداز، امیدواری و شکیبایی به خوبی ابعاد مختلف این واژه را روشن میسازند.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات مذهبی، مفهوم انتظار جایگاه ویژهای یافته و به عنوان یک «امید فعال» و محرک پویا شناخته میشود. این حالت نه انفعال و دسترویدست گذاشتن، بلکه آمادگی کامل، مقاومت در برابر شرایط سخت موجود و امید صبورانه به آیندهای روشنتر است که در نمادشناسی فرهنگی معمولاً با المانهایی نظیر پنجره، جاده و ساعت به تصویر کشیده میشود.