یعنی چه
ترکیب «ذی مسرت» یک صفت مرکب عربی است که در متون و مکاتبات فارسی به کار میرود و به معنای کسی است که دارای شادی و سرور است یا حالت و چیزی که خوشحالی به همراه دارد.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «ذی مَسَرَّت» (zi masarrat) است که از دو بخش «ذی» (صاحب/دارنده) و «مسرت» (شادی) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «صاحب شادمانی یا دارنده خوشحالی» کلمه ۶ حرفی «ذی مسرت» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این عبارت در زبان انگلیسی میتوان از صفاتی استفاده کرد که به دارا بودن یا بخشیدن حس شادی اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی از ترکیبهای مشابه یا صفات مشتق از ریشه اصلی برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این اصطلاح شامل واژگانی چون شاد، خوشحال، مسرور، شادمان، فرحناک و شادیبخش است.
در قرآن
ترکیب عینی «ذی مسرت» در قرآن کریم نیامده است، اما ریشه واژگانی آن (س ر ر) به صورت کلماتی مانند «سرور» و «مسروراً» (سوره انشقاق) و همچنین کلمه «ذی» به وفور در آیات استفاده شدهاند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه نماد تصویری خاصی ندارد، اما در متون ادبی مظهر شادی عمیق، رضایت قلبی، خبر خوش و فضای روحانی مثبت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ذی مسرت
واژه «ذی مسرت» یک ترکیب وصفیِ عربی وارد شده به زبان فارسی است که از دو جزء «ذی» (به معنی صاحب و دارنده) و «مسرت» (به معنی شادی و خوشحالی) ساخته شده است. این اصطلاح در مجموع به معنای کسی است که صاحب شادمانی است یا امری که مایه مسرت و فرحبخشی میشود. در گذشته، این عبارت کاربرد خاصی در نامهنگاریهای رسمی و عناوین خطابهای داشته و به عنوان احترام برای اشخاص به کار میرفته است.
اگرچه این ترکیب به طور مستقیم در متن قرآن مجید ذکر نشده، اما مفهوم ریشهای آن که به سرور، بهجت و شادی اشاره دارد، در آیات متعدد با کلمات همخانواده آمده است. در ساختار طراحان جدول و کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی با مضمون شادمانی و خوشحالی کاربرد دارد.