یعنی چه
این عبارت ترکیبی عربی است که به معنای «و نفس من معیوب و ناپاک است» بهکار میرود. در متون دینی و عرفانی، نشاندهنده اعتراف انسان به نقصها، هوا و هوسها و خطاهای درونی خویش در برابر پروردگار است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت حرکهگذاریشده «وَ نَفْسی مَعیوب» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این عبارت مناجاتی «و نفسی معیوب» با ۱۰ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این عبارت از تعابیر مربوط به نقصهای روحی و درونی استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و در زبان عربی معاصر یا برای تفسیر آن از جملاتی مانند «إنّ ذاتی ذاتُ عیوب» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان فارسی برای این عبارت شامل تعابیری چون «و جانِ دارای عیب من» یا «و درونِ ناقص من» است که در نیایشها به کار میرود.
در قرآن
عین عبارت «و نفسی معیوب» در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفهوم سرکش بودن و عیبدار بودن نفس انسان در آیاتی نظیر «إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ» (همانا نفس بسیار به بدی فرمان میدهد) تایید شده است.
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی و اصطلاحات سلوک، این عبارت نمادی مادی ندارد بلکه نشانه و نمادی از شکستگی نفس، اقرار به عیوب اخلاقی و تواضع بنده در محضر خداوند است.
جمعبندی و توضیح کامل و نفسی معیوب
عبارت «و نفسی معیوب» یک تعبیر عربی است که به ادبیات مناجاتی و متون دینی راه یافته است. شهرهترین کاربرد این عبارت در فرازهای ابتدایی «دعای صباح» منسوب به امام علی (ع) است که در آن آمده: «إِلَهِي قَلْبِي مَحْجُوبٌ وَنَفْسِي مَعْيُوبٌ وَعَقْلِي مَغْلُوبٌ...» (خدای من! دلم در پرده است و نفسم معیوب و عقلم شکستخورده).
این عبارت از دو واژهٔ «نَفْس» (به معنی جان و روح انسان که در اینجا به همراه ی متکلم به معنی نفس من است) و «مَعیوب» (اسم مفعول از ریشه ع ی ب به معنی ناقص و خراب) تشکیل شده است. در مجموع، این تعبیر بیانگر اعتراف خاشعانه بنده به وجود عیوب اخلاقی، هوا و هوس و کاستیهای درونی خویشتن در پیشگاه الهی است و کاربرد گستردهای در ادعیه و ادبیات عرفانی دارد.