یعنی چه
صفوره (یا صفورا) نامی خاص و زنانه با ریشه سامی است که در تاریخ ادیان به عنوان همسر وفادار حضرت موسی (ع) و دختر حضرت شعیب (ع) شناخته میشود. این واژه در تحلیل لغوی و ریشهای به معنای پرنده کوچک یا گنجشک ماده است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی و عربی با فتح صاد و ضم فاء به صورت صَفُورَه (Safura) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که نام همسر حضرت موسی (ع) یا دختر شعیب نبی را با تعداد حروف مشخص (۵ حرف) طلب میکنند.
به انگلیسی
در متون غربی و انگلیسی که به عهد عتیق و تورات اشاره دارند، این نام به صورت Zipporah نوشته میشود، اما در برگردانهای اسلامی نام او را به صورت Safura نیز میآورند.
به عربی
در زبان عربی این اسم به صورت صَفُورَة ضبط شده و با واژه عصفور (به معنی گنجشک) همخانواده و همریشه به شمار میرود.
به فارسی
اگرچه صفوره یک اسم خاص تاریخی است، اما معادل معنایی دقیق واژهٔ ریشهای آن در زبان فارسی، «گنجشک» یا «پرندهی کوچک سبکبال» است.
در قرآن
عین کلمهٔ «صفوره» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما داستان او و خواهرش در سوره قصص (آیات ۲۳ تا ۲۶) روایت شده است. قرآن بدون ذکر نام، از او با صفت والای «حیاداری و شرم» یاد کرده است که با وقار راه میرفت.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، صفوره نماد زنی پاکدامن، باحیا و فرزانه است. او به دلیل تیزبینی و فراست خود در شناخت مکر و همچنین تشخیص امانتداری و قدرت حضرت موسی (ع) تحسین میشود و مظهر همسری باوفا و صبور است.
جمعبندی و توضیح کامل صفورة
نام «صفورة» (یا صفورا) یک اسم علم مؤنث با اصالت و ریشه عِبری (سامی) است که از واژه «صیپور یا زیپوره» مشتق شده و در لغت به معنای گنجشک، پرنده یا موجود کوچک و سبکبال است. این واژه در زبان عربی با کلماتی نظیر عصفور همخانواده است و از طریق متون دینی به فرهنگ اسلامی و زبان فارسی راه یافته است.
شهرت اصلی این نام در تاریخ و ادبیات مذهبی به خاطر شخصیت تاریخی آن، یعنی همسر حضرت موسی (ع) و دختر حضرت شعیب (ع) است. اگرچه نام او به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما توصیف رفتار سرشار از شرم و حیای او در سوره قصص، صفوره را به نماد ارزشمندی از پاکدامنی، فرزانگی، وفاداری و تیزبینی در فرهنگ دینی تبدیل کرده است.