یعنی چه
متعه در لغت به معنای کامیابی، برخورداری و لذت بردن است. در اصطلاح فقه اسلامی و حقوق، به عقد ازدواجی گفته میشود که برای مدت زمان مشخص و با مهریه معلوم بین زن و مرد بسته میشود و با پایان یافتن مدت، رابطه زوجیت خودبهخود تمام میشود.
تلفظ
این واژه به صورت ضمه بر روی حرف میم، سکون تاء و فتحه عین تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه متعه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «ازدواج موقت» یا «صیغه» به کار میرود و یک کلمه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای مفهوم فقهی آن از اصطلاح علمی Temporary marriage یا معادلسازی Sigheh استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت برای این نوع عقد و مفاهیم بهرهمندی کاربرد دارد.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل «ازدواج موقت» و «نکاح منقطع» در فضای حقوقی، و واژه عامیانه «صیغه» است. در معنای غیر فقهی نیز به معنای «بهرهمندی» و «برخورداری» به کار میرود.
در قرآن
مشتقات این واژه بارها در قرآن کریم آمده است. صریحترین اشاره فقهی آن در آیه ۲۴ سوره نساء است که میفرماید «فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِیضَةً»، که بر اساس تفاسیر شیعه به مشروعیت ازدواج موقت اشاره دارد، اگرچه میان مذاهب اسلامی در تفسیر و دوام حکم آن اختلافنظر وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل متعه
واژه متعه یک مفهوم اصیل فقهی و حقوقی با ریشه عربی (م-ت-ع) است که در لغت به معنای بهرهمندی و لذت بردن بوده و در اصطلاح حقوقی و شرعی، به نوعی از ازدواج گفته میشود که برخلاف نکاح دائم، دارای بازه زمانی مشخص و محدود است.
این واژه در فقه امامیه (شیعه) کاملاً مشروع و قانونی تلقی میشود و قوانین مدنی ایران نیز از آن تبعیت میکنند، در حالی که در فقه اهل سنت این حکم منسوخ قلمداد میگردد. ریشه این کلمه همچنین در مفاهیم دیگری مانند «حج تمتع» و «متاع» نیز دیده میشود که همگی مفهوم برخورداری و سود جستن را در خود دارند.