یعنی چه
این عبارت در اصل یک جمله فعلیه عربی (عَمَّ نَوالُهُ) است که به عنوان صفت یا جمله دعایی پس از نام خداوند به کار میرود و به معنای این است که عطا، روزی و بخشش پروردگار شامل حال همه مخلوقات شده و همگانی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت فتح عین و تشدید میم (عَمَّ) و فتح نون در واژه بعدی (نَوالُهُ) است.
در جدول
در مسابقات جدول تقاطعی، پاسخ این مدخل با توجه به تعداد حروف (۷ حرف) خودِ عبارت «عم نواله» است و به عنوان کنایه از رحمت عامه و بخشش فراگیر الهی مطرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این عبارت از تعابیری استفاده میشود که به نامحدود بودن و فراگیر بودن مواهب و فیض الهی اشاره دارند.
به عربی
این ترکیب خود از ریشه عربی «عمم» (فراگیر شدن) و «نول» (بخشش و روزی) ساخته شده و در زبان عربی به عنوان یک جمله ثنایی و توصیفی در متون بلیغ کاربرد دارد.
به فارسی
در برگردانهای کهن و سره فارسی، معادلهایی نظیر «آنکه بخشش او همگان را رسد» یا «فراوانی کرم و گستردگی فیض او» برای تبیین این مفهوم به کار رفته است.
در قرآن
عبارت «عم نواله» در قرآن وجود ندارد. اگرچه ریشههای لغوی آن مثل فعل «عَمُوا» (به معنی کوری باطنی) یا ترکیب «عَمَّ» (عن + ما) در آیه نخست سوره نبأ آمدهاند، اما هیچکدام با مفهوم فراگیر شدن بخشش و روزی الهی در این قالب ترکیبی ارتباطی ندارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون کهن، این عبارت نماد فیض پیاپی، گستردگی سفر نعمت الهی و بخشندگی بدون تبعیض خداوند نسبت به تمام موجودات (مفهوم رحمانیت) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عم نواله
عبارت «عم نواله» در اصل یک جمله فعلیه عربی متشکل از فعل «عَمَّ» (فراگیر و همگانی شد)، اسم «نَوال» (بخشش، عطا و روزی) و ضمیر «هُ» (او / خدا) است. این ترکیب به عنوان یک اصطلاح ترکیبی، دعایی و توصیفی وارد ادبیات و خطبههای کهن فارسی شده و معمولاً بلافاصله پس از نام باریتعالی به صورت تعابیری نظیر «حقتعالی جلجلاله و عمنواله» برای ستایش پروردگار به کار میرفته است.
این واژه به صورت یک مدخل مستقل و رایج در فارسی معیار امروز کاربرد زنده ندارد، اما در لغتنامهها و فرهنگهای معتبر به عنوان کنایه از فراوانی نعمت، گستردگی کرم و بخشندگی بیپایان خداوند که شامل حال همه مخلوقات میشود، شرح داده شده است. ریشه دوم آن یعنی نواله در زبان فارسی گاه به معنای لقمه یا بهره نیز دگرگونی معنایی یافته است.