یعنی چه
چشمگیری صفت مصدری یا نسبی است که به ویژگیِ هر چیزی که به دلیل بزرگی، کیفیت یا اهمیت بالا نظرها را به خود جلب کند و به چشم بیاید، اشاره دارد.
تلفظ
این واژه از ترکیب واژه «چشم» (با سکون شین و میم) و بن مضارع «گیر» به همراه پسوند «ی» ساخته شده است.
در جدول
در حل جدول کلماتی مانند بارز، نمایان، محسوس، فاحش و شایان نیز میتوانند به عنوان معادلهای هممعنی به کار روند.
به انگلیسی
واژههای فوق برای بیان اهمیت، بزرگی و جلبتوجهکننده بودن یک پدیده یا تغییر در زبان انگلیسی استفاده میشوند.
به عربی
این اصطلاحات در زبان عربی مفهوم متمایز بودن و مورد توجه قرار گرفتن یک مسئله را میرسانند.
به فارسی
واژههای مترادف فارسی شامل قابلتوجه بودن، معتنابه بودن، تماشایی بودن و فاحش بودن (مانند اختلاف فاحش یا چشمگیر) هستند.
نماد چیست
در کاربردهای ادبی و بلاغی، چشمگیری نماد چیزی است که به دلیل کمال، زیبایی یا شدت اثر، ناگزیر دیده میشود و نمیتوان آن را نادیده گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل چشمگیری
واژهٔ چشمگیری یک صفت مصدری اصیل و بسیار کاربردی در زبان فارسی است که از ترکیب «چشم» و بن مضارع «گرفتن» پدید آمده است. مفهوم تحتاللفظی آن «دستاندازی به چشم و ربودن نگاه» است و در اصطلاح برای توصیف ویژگی پدیدهها، تغییرات یا دستاوردهایی به کار میرود که بسیار بزرگ، فراتر از حد معمولی و غیرقابل چشمپوشی باشند.
این کلمه اگرچه به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما از نظر معنایی با مفاهیمی چون آیات بیّنات (نشانههای آشکار) و تعابیری که به شاد کردن و جلب توجه ناظران اشاره دارند قرابت دارد. در ادبیات فارسی، چشمگیری نمادی از درخشش، جلوهگری هنرمندانه و برتری کیفی به شمار میرود.