یعنی چه
این عبارت در لغتنامههای رسمی فارسی ثبت نشده است؛ اما در اشعار و نوحههای محلی ترکی/آذری به معنای «با اشک و شور» (گریه همراه با فغان و شوق) به کار میرود. در وجهی دیگر، ترکیب دو واژهٔ اشکیل و شوره (زمین نمکزار) تلقی میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت فتحة بر روی الف و سکون شین در کلمه اول و ضم شین در کلمه دوم گزارش شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، این عبارت دقیقاً ده حرف دارد و به عنوان یک اصطلاح ترکیبی یا محلی شناخته میشود.
به انگلیسی
به دلیل ماهیت ترکیبی و محلی، معادل مستقیمی ندارد؛ اما بر اساس مفاهیمش میتوان از عبارات فوق استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی با توجه به ریشههای معنایی احتمالی، به گریه همراه با شور یا زمین نمکزار تعبیر میشود.
به ترکی
در بافت اشعار مذهبی آذربایجانی، این عبارت پیوندی میان اشک (گریه) و شور (غوغا و ماتم) ایجاد میکند.
به فارسی
برگردان دقیق رسمی ندارد، اما در فارسی عامیانه و محلی میتوان آن را به چشم گریان همراه با افغان و یا نوعی توصیف برای زمینهای بایر و شور نسبت داد.
جمعبندی و توضیح کامل اشکیله شوره
عبارت «اشکیله شوره» یک ترکیب واژگانی استاندارد و ثبتشده در لغتنامههای کلاسیک و معتبر زبان فارسی مانند دهخدا، معین یا عمید نیست. این اصطلاح بیشتر جنبهٔ کاربرد محلی، گویشی یا آیینی دارد. بیشترین کاربرد مشهود آن در بافت متون نوحه و اشعار مذهبی آذری به چشم میخورد که در آنجا واژهٔ «اشک» با «شور» (به معنی غوغا، فغان یا شوق) ترکیب شده و حالت ماتم پرشور یا گریه از سر شوق را توصیف میکند.
از سوی دیگر، اگر این عبارت را متشکل از دو جزء مجزای فارسی بدانیم، جزء دوم یعنی «شوره» کاملاً شناختهشده و به معنای نمکزار یا زمین بایر شور است، اما جزء اول یعنی «اشکیله» ریشه مستند رسمی ندارد و میتواند تحریفشده یا اصطلاحی بسیار محدود و منطقهای باشد. به همین دلیل این واژه در دانشنامهها یک مدخل رسمی به شمار نمیرود.