یعنی چه
واژهٔ بعثان در متون کلاسیک عربی به عنوان صورت جمع برای کلمهٔ «بَعْث» به کار میرود و دلالت بر گروهها، هیئتها یا فرستادگانی دارد که برای انجام مأموریت مشخصی (بهخصوص مأموریتهای نظامی و سپاهی) گسیل شدهاند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فَتْح حرف اول (ب)، سُکون حرف دوم (ع) و فتح ث به همراه الف و نون ممدوح (بَعْثان) است.
در جدول
در کلمات متقاطع و مسابقات جدولی، این کلمه به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی نظیر «فرستادگان» یا «گروههای اعزامی نظامی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، واژهٔ بعثان را میتوان با معادلهای فرستادگان سیاسی یا سپاهیان اعزامی به انگلیسی برگرداند.
به عربی
در زبان عربی مدرن، برای اشاره به این مفهوم بیشتر از واژگان «البعوث» یا «المبعوثون» استفاده میشود و بعثان صورتی کلاسیک و کمکاربردتر است.
به فارسی
برابرهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل فرستادگان، گروه مأموریتدار، نمایندگان مأمور و نیروهای اعزامی است.
در قرآن
عین کلمهٔ «بعثان» در متن قرآن مجید وجود ندارد؛ با این حال ریشهٔ سهحرفی آن یعنی «ب ع ث» در مفاهیمی چون «یوم البَعث» (روز رستاخیز و برانگیخته شدن مردگان) و «بَعَثَ» (فرستادن و برانگیختن پیامبران) از واژگان کلیدی قرآن به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بعثان
واژهٔ «بعثان» صورتی کلاسیک و کمکاربرد در زبان عربی است که به عنوان جمعِ واژهٔ «بَعْث» شناخته میشود. این کلمه در لغت به معنای فرستادگان، هیئتهای مأمور، نمایندگان گسیلشده یا نیروها و سپاهیان اعزامی به جبههها است. در زبان فارسی معیار و معاصر کاربرد زنده ندارد و بیشتر در متون کهن لغوی یا ادبی به چشم میخورد.
از نظر ریشهشناسی، این واژه از ریشهٔ عربی «ب ع ث» مشتق شده که دربرگیرندهٔ مفاهیمی چون فرستادن، برانگیختن و زنده کردن است. اگرچه خودِ ساختار «بعثان» در قرآن کریم نیامده، اما همخانوادههای آن در معارف اسلامی دلالت بر رسالت پیامبران و واقعهٔ عظیم رستاخیز (معاد) دارند. در جدول کلمات متقاطع نیز این واژه به عنوان یک کلمهٔ ۵ حرفی با مفهوم فرستادگان مد نظر قرار میگیرد.