یعنی چه
واژه «سَمَحْتُنَّ» یک فعل ماضی در زبان عربی از ریشه «س م ح» است. این کلمه به معنای «شما (گروه زنان) اجازه دادید»، «رخصت دادید»، «بخشیدید» یا «آسان گرفتید» میباشد و برای مخاطب قرار دادن جمعی از بانوان به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت «سَمَحْتُنَّ» است که با فتح سین و میم، سکون حاء، ضم تاء و تشدید و فتح نون ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «سمحتن» به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای طراحان کاربرد دارد. پرسشهای مربوط به آن معمولاً به صورت «اجازه دادید به عربی (مؤنث)» مطرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم صیغه خاص مؤنث وجود ندارد و از ضمیر مشترک همراه با افعال گذشته استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود یک واژه اصیل عربی در صیغه ۱۲ (جمع مؤنث مخاطب) از باب مجرد فعل ماضی است. مترادفهای عربی آن شامل أَذِنْتُنَّ و عَفَوْتُنَّ میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به زبان فارسی برابر است با عباراتی چون «شما زنان اجازه دادید»، «بخشیدید»، «گذشت کردید» یا «رواداشتید».
نماد چیست
ریشه این واژه (س م ح) در فرهنگ اسلامی و عربی نماد و مظهر عفو، تسامح، صلحطلبی، بزرگواری و رفتاری کریمانه و نرم با دیگران است. این مفهوم در احادیث شریف نیز به عنوان یک ویژگی ستوده یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل سمحتن
واژه «سَمَحْتُنَّ» یک صیغه پردازششده و دقیق از زبان عربی است که در متون آموزشی و کتابهای درسی عربی کاربرد فراوانی دارد. این کلمه از ریشه «س م ح» مشتق شده که بار معنایی مثبتی همچون بخشش، گذشت، سخاوت و رواداری را با خود به همراه دارد. ساختار صرفی آن به زمان ماضی و صیغه جمع مؤنث مخاطب تعلق دارد؛ یعنی برای خطاب قرار دادن جمعی از زنان به کار میرود که کاری را مجاز شمرده یا از خطایی چشمپوشی کردهاند.
جالب اینجاست که با وجود کاربرد وسیع ریشه «س م ح» در زبان عربی کلاسیک و احادیث نبوی (مانند مفهوم تسامح و مدارا)، خود این صیغه خاص یا مشتقات مستقیم این ریشه در متن قرآن کریم به چشم نمیخورد و مفاهیم مشابه در قرآن با واژگانی چون عفو و صفح بیان شدهاند. با این حال، در ادبیات، متون دینی و همچنین به عنوان یک کلمه پنج حرفی در جدول کلمات متقاطع، جایگاه خود را حفظ کرده است.