یعنی چه
رزمیوش در واژهنامههای کهن به معنای رزمجو، مبارز و کسی است که در پی جنگ و نبرد میرود. این واژه از ترکیب «رزم» (جنگ) و «یوش» (مخفف یوز، از مصدر یوزیدن به معنی جستوجو و طلب کردن) ساخته شده و به مفهوم «جویای رزم» است.
تلفظ
این واژه در متون کلاسیک و فرهنگهای لغت به صورت رزمیوَش یا رزمیوُش تلفظ میشود که بخش دوم آن دگرگونشدهٔ واژهٔ «یوز» است.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با عنوان جنگجو یا پهلوان کهن، واژهٔ ۶ حرفی «رزم یوش» یا معادلهای آن مانند «رزمجو» به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای دقیق انگلیسی برای این واژه حماسی شامل کلماتی است که به مفهوم دلاوری و شرکت در نبرد اشاره دارند.
به فارسی
واژگان هممعنی و سرهٔ فارسی برای این کلمه عبارتند از: رزمجو، رزمیوز، غازی، پیکارگر، جنگجو و پهلوان.
نماد چیست
در ادبیات حماسی ایران و اشعار کهن (نظیر اشعار اسدی طوسی و نظامی گنجوی)، رزمیوش نماد شجاعت بیباکانه، پهلوانی، و آمادگی همیشگی برای دفاع و نبرد در راه وطن یا آرمان است.
جمعبندی و توضیح کامل رزم یوش
واژهٔ «رزمیوش» (یا رزمیوَش) یکی از ترکیبات فصیح، کهن و اصیل زبان فارسی است که از دو بخش «رزم» به معنی جنگ و «یوش» (برگرفته از ریشهٔ یوزیدن به معنی جستوجو و طلب کردن) ساخته شده است. این صفت فاعلی مرکب مرخم در اصطلاح به معنای «جنگجو، رزمجو و کسی است که جویای پیکار و نبرد است».
این کلمه امروزه در زبان محاورهای و رسمی کاربرد رایجی ندارد و بیشتر در متون کلاسیک، اشعار حماسی و شاهنامهای به چشم میخورد. برای نمونه، اسدی طوسی در اشعار خود از این واژه برای تصویرسازی تنِ پولادپوش یا لعلپوشِ پهلوانان در میدان نبرد استفاده کرده است. در ساختار کلمات متقاطع و جدول نیز این کلمه به عنوان یک پاسخ دقیق ۶ حرفی برای راهنمای «جنگاور کهن» شناخته میشود.