یعنی چه
نرمدلی حالتی روحی و اخلاقی است که در آن فرد دارای قلبی حساس، بااحساس و لطیف نسبت به دیگران است. این ویژگی باعث میشود انسان در برابر درد، رنج و مشکلات دیگران بیتفاوت نباشد و با مهربانی، شفقت و عطوفت رفتار کند. در لغتنامه دهخدا نیز این واژه به عنوان حاصل مصدر از نرمدل بودن به معنای ملایمت و لطافت طبع ذکر شده است.
تلفظ
این واژه از نظر صوتی و فونتیک به صورت [نَرْمْ دِ لی] تلفظ میشود که ترکیبی از دو واژهٔ «نَرم» (با سکون را و میم) و «دِل» به همراه پسوند مصدری «ی» است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این پاسخ به عنوان معادل شفقت و مهربانی، خود واژهٔ «نرم دلی» با ۶ حرف است. همچنین واژههای همطول دیگری مانند «رقت قلب» یا «رحمدلی» نیز میتوانند مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم نرمدلی و داشتن قلب متمایل به مهربانی از اصطلاحات ترکیبی مانند Soft-heartedness یا کلمات ریشهداری مثل Compassion استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل رحمدلی، عطوفت، رأفت، ملایمت، دلنرمی، دلسوزی و رقت قلب هستند که همگی به ابعاد مختلف این صفت انسانی اشاره دارند. نقطهٔ مقابل این واژه نیز سنگدلی، قساوت قلب و بیرحمی است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و فرهنگ عامه، نرمدلی در برابر سختیِ سنگ و آهن به «موم» (به دلیل انعطافپذیری و تاثیرپذیری از گرما) یا «آب» تشبیه میشود؛ چنانکه نظامی میگوید: «آهن آبدار چون موم / از نرمدلان ملک آن بوم». در نمادشناسی معاصر نیز قلب لطیف صورتی یا کبوتر سفید نماد این مفهوم هستند. همچنین در عرفان، نرمدلی نشانهٔ یک قلب بیدار، صیقلخورده و مهذب است.
جمعبندی و توضیح کامل نرم دلی
نرمدلی یکی از والاترین فضایل اخلاقی و انسانی است که ریشه در فرهنگ و زبان اصیل ایرانی دارد. این واژه از ترکیب دو بخش کهن «نرم» (به معنی لطیف و انعطافپذیر) و «دل» (به معنی مرکز احساسات) ساخته شده و به معنای داشتن روحیهای پذیرا، مهربان و پر از شفقت در مواجهه با دیگران است. انسان نرمدل کسی است که از دیدن رنج همنوعان خود متاثر شده و با روی خوش و ملایمت با جامعه برخورد میکند.
این مفهوم اگرچه به صورت عینی با همین لفظ در متن قرآن نیامده، اما اصطلاحات معادل آن نظیر «لینت قلب» و «رحمت» به وفور دیده میشود؛ مانند توصیف نرمخویی پیامبر اسلام در آیه ۱۵۹ سوره آلعمران که عامل جذب مردم معرفی شده است. نمادهای سنتی نرمدلی در ادبیات فارسی موادی انعطافپذیر مانند موم و آب هستند که در برابر سختی و صلب بودنِ سنگ و آهن قرار میگیرند و نشاندهنده قدرتِ نرمِ مهربانی بر خشونت هستند.