یعنی چه
بردباری یک فضیلت اخلاقی و ویژگی روانی است که به فرد امکان میدهد در برابر مصائب، مشکلات و رفتارهای آزاردهنده دیگران، آرامش خود را حفظ کرده و با وقار و تسلط بر خود رفتار کند. این مفهوم فراتر از تحمل منفعلانه، نشاندهنده پایداری و قدرت درون است.
تلفظ
این واژه به صورت بَردْبارى (مشتمل بر سه هجای برد، بار و ی) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای این مفهوم واژههایی چون صبر، شکیبایی، حلم، صبوری و تحمل بیشترین کاربرد را دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Patience پرکاربردترین معادل برای بیان صبر روحی است و Tolerance بیشتر در معنای مدارای اجتماعی به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، واژه حلم دقیقترین معادل برای بردباری توأم با وقار و بزرگمنشی است، در حالی که صبر به ایستادگی در برابر سختیها اشاره دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی از واژگان وامگرفته از عربی یعنی Sabır و Tahammül برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
این واژه از نظر ریشهشناسی یک حاصل مصدر مرکب فارسی است. ترکیبی از «بَرد» (بن حال از مصدر بردن/باربردن) و «بار» (به معنی سنگینی و مصائب) به همراه «ی» مصدری، که در مجموع به معنای «توانایی به دوش کشیدن بارِ سختیها» است.
جمعبندی و توضیح کامل معنی بردباری
بردباری یکی از کلیدیترین فضایل اخلاقی در فرهنگ و ادبیات فارسی است که به معنای توانایی تحمل آگاهانه، آرام و باوقارِ سختیها، ناملایمات و رفتارهای ناخوشایند دیگران بدون بروز واکنشهای تند و خشمآلود تعریف میشود. این واژه از نظر ساختاری ریشه در اصالت زبان فارسی دارد و به نوعی به مفهومِ «به دوش کشیدن بارِ مصائب» اشاره میکند.
در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید، واژههایی همچون شکیبایی، صبر، حلم، حوصله و طاقت به عنوان مترادفات اصلی آن ذکر شدهاند. اگرچه واژهٔ «بردباری» به طور مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما مفاهیم بنیادین همارز آن مانند «صبر» و «حلم» به کرات مورد ستایش قرار گرفتهاند. در نمادشناسی فرهنگی نیز کوه، درخت سرو و شخصیت مذهبی حضرت ایوب (ع) از بارزترین نمادهای این ویژگی به شمار میروند.