یعنی چه
در اصطلاح دستور زبان، به واژهای مفرد گفته میشود که تنها بر یک مصداق، شخص یا شیء دلالت کند و نشانههای جمع را نداشته باشد. همچنین در مفهوم ساختاری، به کلمهای ساده که از ترکیب دو یا چند جزو مختلف ساخته نشده باشد نیز اطلاق میگردد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مُفْرَد (mofrad) تلفظ میشود که از ریشه عربی ف-ر-د برگرفته شده است.
به انگلیسی
برای مفهوم کلمه غیرجمع از واژه Singular و برای واژه ساده غیرمرکب از عبارت Simple word استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز این کلمه به صورت المُفْرَد به کار میرود و دقیقاً همریشه و هممعنی با کاربرد آن در زبان فارسی است.
به فارسی
برابرهای فارسی و سره این اصطلاح شامل تکواژه، واژه ساده، کلمه غیرجمع، یگانه و تنهای میباشند که مفهوم انفراد و عدم ترکیب را میرسانند.
در قرآن
خود واژهٔ «مفرد» به عنوان یک اصطلاح دستوری در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، همخانوادههای آن از ریشه «ف-ر-د» مانند کلمه «فَرْداً» (به معنی تنها و یکه) بارها در آیات قرآنی (مانند آیه ۹۵ سوره مریم) به چشم میخورند.
نماد چیست
در نشانهشناسی و مفاهیم ذهنی، واژه مفرد نماد عدد یک، وحدت، سادگی و وضعیت پایه و بدون تغییر یک مفهوم در زبانشناسی است و عدم تعدد یا تقسیم را تداعی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل واژه مفرد
واژه مفرد در اصل یک اصطلاح وامگرفته از زبان عربی (مشتق از ریشه ثلاثی ف-ر-د) است که در ادبیات و دستور زبان فارسی کاربرد گستردهای دارد. این اصطلاح در وهله اول به کلماتی اشاره میکند که بر یک شخص، شیء یا مصداق واحد دلالت دارند و برخلاف کلمات مثنی یا جمع، نشاندهنده تعدد نیستند.
از سوی دیگر، در ساختارشناسی زبان، مفرد در برابر مرکب نیز قرار میگیرد و به واژههای سادهای اطلاق میشود که اجزای سازنده مستقل دیگری ندارند. ریشه این کلمه پیامآور مفاهیمی چون یگانگی، تنهایی، استقلال و حالت پایهای زبان است که در ریاضیات با عدد یک همپوشانی معنایی پیدا میکند.