یعنی چه
واژه جاودان در زبان فارسی به عنوان صفت یا قید به کار میرود و اشاره به چیزی دارد که زمان بر آن بیاثر است، پایان و فنا ندارد و به صورت دایمی و پایا باقی میماند. این کلمه در اصل صورت مخفف شده واژه «جاویدان» است.
تلفظ
این واژه در فارسی معاصر با فتح جیم، واو مکسور یا مضموم و دال مفتوح تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، بسته به تعداد حروف خواستهشده، میتوانید از واژههای ابدی، خالد، سرمد، پایا یا جاوید استفاده کنید. عبارت «معنی جاودان» خود دارای ۱۰ حرف است.
به انگلیسی
رایجترین معادلها در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم واژههای فوق هستند که بر اساس سیاق متن انتخاب میشوند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به پایداری مطلق و جاودانگی از ریشههای «خلد»، «ابد» و «سرمد» استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه Sonsuz کاربرد وسیعی برای مفاهیم بینهایت و جاودان دارد.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل جاوید، پاینده، پایدار، پایا و در متون کهنتر واژههایی مانند انوشه (به معنی نامیرا و شادان) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل معنی جاودان
واژه جاودان یکی از مفاهیم عمیق و اصیل در زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (پهلوی) و واژه jāvītān دارد. این مفهوم در طول تاریخ ادبیات و اساطیر ایران همواره جایگاه ویژهای داشته و با نمادهایی همچون «آب حیات» یا چشمه جوانی، «ققنوس» (پرندهای که از خاکستر خود برمیخیزد) و در ریاضیات معاصر با علامت بینهایت شناخته میشود.
اگرچه خود این واژه فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما مفاهیم کلیدی آن به صورت گسترده در قالب واژههای قرآنی نظیر «خلد» (مانند خالدین فیها برای توصیف ابدیت بهشت)، «ابد»، «بقاء» و صفت «قیوم» مطرح شده است. در شعر و عرفان فارسی، بهویژه در آثار حافظ و مولانا، جاودانگی معمولاً برای توصیف عشق الهی، وصال ابدی و حقیقت بیزوال هستی به کار میرود.