یعنی چه
واژه بد قیافه صفت مرکبی است که برای توصیف فرد یا چیزی با ظاهر و چهره ناپسند، نازیبا و بدشکل به کار میرود. این واژه از ترکیب «بد» فارسی و «قیافه» عربی ساخته شده است.
تلفظ
این ترکیب به صورت بَد (با فتحة ب) و قِیافِه (با کسرة ق و ف و هاء ملفوظ صامت یا مصوت کوتاه در انتهای کلمه) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه بد قیافه دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است. از کلمات مشابه در جدول میتوان به زشت یا بیریخت اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی رایجترین کلمه برای بیان این مفهوم ugly است، اما کلمات تخصصیتر یا مؤدبانهتری مانند ill-favored و bad-looking نیز استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف ظاهر ناپسند از ترکیباتی نظیر قبیح الوجه (دارای صورت زشت) یا کریه المنظر (دارای ظاهر ناخوشایند) استفاده میگردد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژه çirkin به معنی زشت است و ترکیب çirkin yüzlü به معنای بدقیافه و sifatsiz به معنای بیقیافه یا بیریخت به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات کلاسیک، بدقیافه بودن معمولاً نماد و مظهر موجودات شرور مانند دیو و غول است؛ چرا که در باورهای کهن، زشتی ظاهر را نشانهای از ناپاکی و زشتی باطن میدانستند.
جمعبندی و توضیح کامل بد قیافه
واژه «بد قیافه» یک صفت مرکب تباری (دو رگه) در زبان فارسی است که از ترکیب واژه اصیل و پیشهندواروپایی «بد» به معنای ناپسند و واژه وامگرفته شده از عربی «قیافه» تشکیل شده است. این اصطلاح در گفتگوی روزمره و ادبیات عامیانه برای توصیف انسانها یا اشیائی به کار میرود که از نظر زیباییشناسی ظاهر ناخوشایند، نازیبا یا نامناسبی دارند.
اگرچه این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم نزدیکی مانند «کالحون» یا «عبوس» که به چهرههای درهمکشیده و ناخوشایند اشاره دارند، با آن همپوشانی معنایی دارند. در ادبیات کلاسیک و قصههای اساطیری، ظاهر بدقیافه معمولاً با نمادهایی چون دیو و غول پیوند خورده است، زیرا در گذشته باور بر این بود که زشتی ظاهر بازتابی از زشتی درون و باطن افراد است.