یعنی چه
باحیا صفت برای کسی است که به دلیل داشتن ملکه اخلاقی و درونی، از زشتیها و کارهای ناشایست دوری میکند و در مواجهه با دیگران حجب و وقار خود را حفظ مینماید.
تلفظ
این واژه از پیشوند فارسی «با» و کلمه عربی «حیاء» تشکیل شده و به صورت روان و بدون تشدید خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «باحیا» یک پاسخ ۵ حرفی است. همچنین ممکن است با توجه به تعداد حروف، از مترادفهای آن مانند محجوب یا عفیف استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بسته به میزان شرم یا پاکدامنی انتخاب میشوند.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است و در این زبان، صفت مشبهه «حیی» دقیقترین معادل برای شخص باحیا به شمار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل واژگانی است که با ریشه «آزرم» و «شرم» ساخته شدهاند و بر پاکی رفتار تاکید دارند.
جمعبندی و توضیح کامل باحیا
واژه «باحیا» یک ترکیب زیبای دوزبانه از پیشوند دارندگی فارسی (با) و اسم مصدر عربی (حیاء) است. این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد و نشاندهنده یک ملکه درونی و اخلاقی است که انسان را از انجام رفتارهای زشت، ناپسند و مغایر با عرف و شرع باز میدارد. در ادبیات عرفانی و عامیانه، «چشم» به عنوان نماد اصلی بروز حیا شناخته میشود، چنان که ضربالمثلهای فراوانی به این امر اشاره دارند.
از دیدگاه ریشهشناسی، واژه حیا با مفهوم «حیات و زندگی» پیوندی بنیادین دارد؛ چرا که حکما معتقدند حیا نشاندهنده زنده بودن و شادابی قلب انسان است و روحی که از حیا تهی شود، در واقع از مرتبه انسانیت سقوط کرده است. گرچه خود این ترکیبِ صفت در قرآن نیامده، اما ریشه آن بارها در قالبهای فعلی و اسمی (مانند تمشی علی استحیاء) برای ستایش اخلاق و پوشش والا به کار رفته است.