یعنی چه
این واژه در اصل صورت دیگری از «زَهْرَة» عربی یا شکل صرفی فعل «زَهَرَ» است. معنای آن شامل شکوفه، گل، طراوت، زیبایی، رونق ناپایدار دنیا و همچنین درخشیدن و روشن شدن میباشد. در زبان فارسی به عنوان واژه مستقل ریشهدار کاربرد ندارد مگر اینکه ترکیب «زهر + ت» (سم تو) مد نظر باشد.
تلفظ
تلفظ اصلی این واژه در زبان عربی به صورت زَهرَت [Zahrat] (در حالت اتصال) یا زَهرَة [Zahrah] با فتح زاء و سکون هاء است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه زهرت با توجه به ریشه عربی آن به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون شکوفه، رونق ناپایدار زندگی یا درخشندگی کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
بر اساس مفاهیم اساسی ریشه واژه، معادلهای انگلیسی آن برای مفهوم اسمی شامل Blossom و Flower و برای مفهوم فعلی و صفتی شامل Shone و Flourished است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است؛ در حالت اسمی به صورت «زَهْرَة» به معنای یک گل یا شکوفه و در حالت فعلی «زَهَرَتْ» فعل ماضی باب مجرد برای سوم شخص مفرد مؤنث به معنی درخشید است.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم به صورت ترکیب «زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا» در آیه ۱۳۱ سوره مبارکه طه به کار رفته است که در آنجا به معنای شکوفه، خرمی، تجمل و رونق ناپایدار و فریبنده زندگی مادی دنیاست که ابزاری برای آزمایش انسانهاست.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ عرفانی، زهرت (زهرة) نماد زیباییهای چشمنواز اما زودگذر و فانی است؛ مانند شکوفهای که در اوج طراوت و شادابی با وزش یک باد پاییزی به سرعت پژمرده شده و از بین میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زهرت
واژه «زهرت» در زبان فارسی به عنوان یک لغت مستقل و اصیل وجود ندارد، بلکه ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه هم میتواند به عنوان نگارش دیگری از واژه «زَهْرَة» (با تاء مربوطه) به معنی گل، شکوفه و طراوت باشد و هم در قالب فعل صرفشده «زَهَرَ» به معنی درخشید و روشن شد به کار رود.
نمود بارز و دقیق این کلمه در متون دینی، در آیه ۱۳۱ سوره طه به صورت ترکیب «زهرت الحیاة الدنیا» متجلی شده است که در آنجا به رونق، مادیات و جلوههای فریبنده اما زودگذر دنیای مادی اشاره دارد و شیفتگان دنیا را به چالش میکشد.
بنابراین هنگام برخورد با این واژه در جدول یا لغتنامهها، باید آن را یک واژه ۴ حرفی دخیل از عربی دانست که مفاهیمی چون شکوفایی، درخشندگی، غنچه و تجمل ناپایدار را افاده میکند.