یعنی چه
وازره در اصل صفت فاعلی مؤنث از ریشه عربی «وزر» است. این کلمه به معنی کسی یا نفسی است که بار سنگینی (به ویژه بار معنوی و گناه) را حمل میکند. در ادبیات دینی و قرآنی، اشاره به نفس گناهکاری دارد که مسئول اعمال و خطای خویش است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با فتح واو، کسر زاء و فتح راء تلفظ میشود و در حالت وقف فارسی، تاء تأنیث آن به هاء بیان حرکت تبدیل میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، وازره به عنوان کلمهای ۵ حرفی و در پاسخ به راهنماهایی همچون «نفس گناهکار»، «باربردار گناه» یا «حملکننده بار سنگین» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، با توجه به سیاق قرآنی آن، از اصطلاحاتی استفاده میشود که مفهوم تحمل بار مسئولیت یا گناه را به ذهن متبادر میکنند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (و-ز-ر) مشتق شده است. در زبان عربی به معنای مؤنثی است که بار سنگینی را حمل میکند.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این کلمه بسته به سیاق متن، «بارکش»، «گناهکار» یا «متحمل بار» هستند. در متون کهن گاهی به معنای یاریدهنده و پشتیبان نیز به کار رفته است.
در قرآن
این واژه ۵ بار در قرآن کریم در عبارت معروف «وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ» تکرار شده است (آیات انعام: ۱۶۴، اسراء: ۱۵، فاطر: ۱۸، زمر: ۷، نجم: ۳۸). این تعبیر نشاندهنده مسئولیت فردی هر انسان در پیشگاه خداوند است.
جمعبندی و توضیح کامل وازره
واژه «وازره» در زبان فارسی یک وامواژه عربی است که به صورت مستقل و رایج در گفتار روزمره کاربرد ندارد، بلکه بیشتر در متون ادبی، دینی و تفسیرهای قرآنی دیده میشود. ریشه اصلی این واژه «وزر» به معنای بار سنگین، گناه یا مسئولیت است؛ از همین رو وازره به مفهوم صفت فاعلی مؤنث، به «نفس گناهکار» یا «کسی که بار گناهش را به دوش میکشد» اشاره دارد.
در فرهنگهای لغت و کاربردهای جدولی، این واژه ۵ حرفی نمادی از مسئولیتپذیری فردی و تحمل بار معنوی اعمال خویش است. همخانوادههای شناختهشدهای همچون وزیر (کسی که بار کار حکومت را میکشد) و وزارت نیز در فارسی از همین ریشه مشتق شدهاند تا مفهوم محوری حمل مسئولیت را بازتاب دهند.