یعنی چه
عبارت «لقب کشور هند» به عنوانها و اصطلاحات توصیفی اشاره دارد که در طول تاریخ و فرهنگهای مختلف برای اشاره به ویژگیهای بارز هندوستان به کار رفتهاند. مشهورترین این القاب در زبان فارسی «کشور هفتاد و دو ملت»، «سرزمین هزار ادیان»، «بزرگترین دموکراسی جهان» و «سرزمین رنگها» است که به تکثر فوقالعاده فرهنگی، مذهبی، زبانی و قومی این پهنه جغرافیایی اشاره دارد. همچنین از نظر سیاسی و تاریخی، نامهای رسمی و باستانی آن شامل «بهارات» (Bharat)، «هندوستان» و «ایندیا» (India) میشود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژهبهواژه در زبان فارسی معیار عبارت است از: لَقَب (laqab) + کِشوَر (kešvar) + هِند (hend).
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، بسته به تعداد حروف، پاسخهای متعددی برای این پرسش وجود دارد. اصطلاح «لقب کشور هند» به عنوان یک کلید واژه ۱۰ حرف دارد. اما پاسخهای اصلی آن شامل «کشور هفتاد و دو ملت» (۱۷ حرف)، «سرزمین هزار ادیان» (۱۵ حرف)، «بهارات» (۵ حرف) و «هندوستان» (۸ حرف) است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به القاب توصیفی و نامهای رسمی هند از این عبارات استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای رایج این مفهوم در زبان فارسی شامل عناوین توصیفی زیبایی همچون «کشور هفتاد و دو ملت»، «سرزمین رنگها»، «سرزمین هزار ادیان» و «بزرگترین دموکراسی دنیا» است که هرکدام وجهی از تاریخ و ساختار اجتماعی هندوستان را بازگو میکنند.
نماد چیست
القاب و نامهای کشور هند با نمادهای ملی و فرهنگی برجستهای گره خوردهاند؛ از جمله «چرخ آشوکا» (گردونه قانون در پرچم هند)، «نیلوفر آبی» (لوتوس - نماد ملی، مذهبی و فرهنگی)، «ببر بنگال» (نماد حیات وحش و اقتدار) و «طاووس» که پرنده ملی این کشور است.
جمعبندی و توضیح کامل لقب کشور هند
عبارت «لقب کشور هند» در زبان و ادبیات فارسی عمدتاً به اصطلاح مشهور «کشور هفتاد و دو ملت» اشاره دارد. این لقب اصیل که ریشه در ادبیات عرفانی فارسی (مانند اشعار حافظ شیرازی) دارد، مجاز از کثرت، تنوع بینظیر مذهبی، قومی، زبانی و همزیستی مسالمتآمیز آیینهای مختلف در شبهقاره است. افزون بر این، عناوین دیگری چون «سرزمین هزار ادیان» و «سرزمین رنگها» نیز به همین ویژگیهای منحصربهفرد اشاره دارند.
از سوی دیگر، این عبارت میتواند به نامهای رسمی و تاریخی هند نیز دلالت کند. نامهای سه گانه «ایندیا» (India) که از ریشه رود سند گرفته شده، «بهارات» (Bharat) که نام باستانی و رسمی این کشور در قانون اساسی خودشان است، و «هندوستان» که واژهای فارسی-میانه است، هر کدام به عنوان شناسنامه و القاب هویتی این سرزمین در دورههای مختلف تاریخی شناخته میشوند.