یعنی چه
واژه «بیدادی» در زبان فارسی حاصلِ مصدر از بیداد است و به حالت یا صفت مربوط به ستمگری، رفتارهای ظالمانه و نبودِ انصاف اشاره دارد. این کلمه از پیشوند سلبی «بی» بهعلاوه «داد» (به معنی عدل و قانون) همراه با پسوند مصدری «ی» شکل گرفته است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «بِیدادی» (beydādī) تلفظ میشود که حرف اول آن دارای مکسور (کسره) خفیف متمایل به سکون در ساختار معاصر است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «بیدادی» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای مفاهیمی همچون ظلم، ستمگری، جفا و تعدی کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به زبان انگلیسی، بسته به لحن متن میتوان از واژگانی که به مفاهیم ظلم، ستم و رفتارهای غیرعادلانه اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی واژههای جَوْر و ظُلْم دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم بیدادی و پایمال کردن حقوق دیگران هستند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی و شاهنامه، بیدادی نماد دوران تاریکی، خفقان اجتماعی و حکومتهای جائر نظیر دوران ضحاک ماردوش است. همچنین در حکایات نمادین، در برابر بهارِ عدل، به عنوان پاییز و زمستانِ فسرده توصیف میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بیدادی
واژه «بیدادی» یکی از کلمات اصیل و کهن در زبان و ادبیات فارسی است که از ترکیب پیشوند نفی «بی» با واژه باستانی «داد» (به معنای عدل، قانون و آیین) پدید آمده است. این کلمه به هرگونه رفتار، ساختار یا صفتی که آمیخته به ستم، جفا، تعدی و خروج از دایره انصاف باشد اشاره دارد و در متون ادبی همواره در تقابل مستقیم با عدل و دادگری تصویر میشود.
اگرچه خود این لفظ به طور مستقیم در متن عربی قرآن کریم نیامده است، اما مترجمان کهن و معاصر تاریخ ادبیات ایران، آن را به عنوان بهترین و رساترین برابرِ پارسی برای واژگان قرآنی نظیر «ظلم»، «عدوان» و «بغی» به کار بردهاند تا عمق معنایی ستمگری را به مخاطب فارسیزبان منتقل کنند.
در فرهنگ و نمادشناسی ایرانی، بیدادی یادآور مفاهیمی چون سردی، پاییز، تاریکی و نماد اسطورهای آن حکومت ظالمانه ضحاک است. شاعران بزرگی چون مولوی، حافظ و فردوسی بارها از این واژه برای به تصویر کشیدن رنجهای بشری و فریادِ اعتراض در برابر بیعدالتیهای زمانه بهره جستهاند.