یعنی چه
این ترکیب وصفی در متون اسلامی و ادبیات فارسی عمدتاً بهعنوان صفت یا لقب برای «حضرت جبرئیل (ع)» به کار میرود که مأمور ابلاغ وحی الهی بوده است.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع با توجه به تعداد حروف، «پیک الهی» (۷ حرف) یا «جبرئیل» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم عرفانی و مذهبی از تعابیری چون فرستاده الهی یا آسمانی استفاده میشود.
به عربی
در عبارات مذهبی عربی، به فرستاده پروردگار و فرشته مامور ابلاغ رسالت، الرَّسول الإلهي یا مَلَک الوَحي میگویند.
در قرآن
خودِ ترکیب فارسی «پیک الهی» در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما به صورت مفهومی در آیه ۵۱ سوره شوری به فرستادن پیکی از سوی خدا اشاره شده است («...أَوْ يُرْسِلَ رَسُولاً فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ...»). همچنین در سورههای بقره و تکویر، جبرئیل با صفاتی چون «رَسولٍ كَريم» و «أمين» ستوده شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، پیک الهی نماد آگاهی غیبی، دریافتهای شهودی و ارتباط میان جهان مادی و ملکوت است. در شعر فارسی، پرندگانی چون «هدهد» و «کبوتر سپید» به عنوان نمادهای شاعرانه آن تصویر میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل پیک الهی
ترکیب وصفی «پیک الهی» از دو واژه «پیک» (ریشه در زبان پهلوی به معنی نامهبر و دوان) و «الهی» (ریشه عربی منسوب به خدا) تشکیل شده است. این اصطلاح در فرهنگ معارف اسلامی و ادبیات عرفانی ایران، اشارهای مستقیم به فرشته مقرب خداوند، یعنی حضرت جبرئیل (ع) دارد که مأموریت خطیر ابلاغ وحی و رساندن پیام حق به انبیاء را بر عهده داشته است.
اگرچه عین این عبارت فارسی در متن قرآن کریم نیامده، اما ماهیت و ویژگیهای این فرستاده در آیات مختلف از جمله سوره شوری، بقره و تکویر با عناوینی چون «رسول کریم» و «روحالامین» تبیین شده است. همچنین در پهنه شعر و ادب فارسی، پیک الهی فراتر از یک مأمور غیبی، به نمادی برای شهود قلبی، الهامات پاک درون و آگاهیهای ماورایی تبدیل شده که گاه در کالبد نمادین هدهد صبا تجلی مییابد.