یعنی چه
کهنه پوش در لغت به معنای فردی است که لباسهای فرسوده، قدیمی و مندرس استفاده میکند. در متون قدیمی و یادداشتهای دهخدا، این واژه کنایه از مستمندان یا کسانی است که توانایی مالی برای خرید لباس نو ندارند و از جامههای دستدوم دیگران استفاده میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «کُهْ نِهْ پُوشْ» است که از ترکیب واژه «کهنه» (با ضمه کاف) و بن مضارع «پوش» (از مصدر پوشیدن) ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف، خود کلمه «کهنه پوش» (۷ حرف) یا مترادفهای آن مانند «ژنده پوش» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم کهنهپوشی در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که به مندرس بودن یا قدیمی بودن نوع پوشش فرد اشاره دارند.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان هممعنای آن شامل ژندهپوش، پارهپوش و در مفاهیم عرفانی شامل مرقعپوش و خرقهپوش است. واژگان متضاد آن نیز نوپوش، شیکپوش و فاخرپوش هستند.
نماد چیست
این واژه در ادبیات عرفانی و کلاسیک فارسی، نماد مثبتِ زهد، فقر اختیاری، درویشی و بریدن از تعلقات مادی دنیاست. با این حال، در نگاه عامه جامعه و عرف اجتماعی، این کلمه نماد بینوایی، تهیدستی و فقر مادی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کهنه پوش
واژه «کهنه پوش» یک صفت فاعلی مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب دو بخش «کهنه» (ریشه پهلوی کُهن) و «پوش» (از مصدر پوشیدن) تشکیل شده است. این کلمه در معنای ظاهری به کسی اشاره دارد که لباسهای فرسوده، قدیمی یا دستدوم به تن میکند و توانایی یا تمایلی برای استفاده از جامههای نو ندارد.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این واژه کاربردی دوگانه دارد؛ از یک سو در جامعه نماد فقر، نداری و تنگدستی است و از سوی دیگر در ادبیات عرفانی، ارزش معنوی بالایی دارد و به عنوان نماد وارستگی، زهد، درویشی و پشت پا زدن به تجملات دنیای مادی شناخته میشود.