یعنی چه
در لغت به اموال بسیار نفیس و ارزشمندی میگویند که انسان به دلیل علاقه فراوان حاضر نیست آنها را از خود دور کند. در اصطلاح عرفانی و روایی، به بندگان خاص و مقرب الهی اطلاق میشود که مایه افتخار آفرینش هستند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت ضَنائِن (Zanā'en) است که مصوت اول آن کوتاه و مفتوح، و مصوت دوم آن مکسور میباشد.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «برگزیدگان» یا «خاصان خدا» به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم عرفانی و لغوی این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که به برگزیده بودن یا مورد محبت خاص بودن اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
واژه ضنائن خود ریشه عربی دارد و جمع مکسر واژه «ضَنِینَة» است. در متنهای عربی هممعنی با خاصان و مصطفین به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون برگزیدگان، عزیزان، مقربان، گنجینهها و پاکان است که مفهوم قرب و ارزش بالا را میرسانند.
نماد چیست
واژه ضنائن صرفاً یک عنوان لغوی، توصیفی و عرفانی برای انسانهای پاک و مقرب است و در ادبیات کلاسیک یا فرهنگ ملل، نمادِ تصویری، مادی یا فیزیکیِ خاصی برای آن تعریف نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل ضنائن
واژه «ضَنائِن» جمع مکسر «ضَنِینَة» است که از ماده لغوی «ض ن ن» به معنی بخل ورزیدن و دریغ کردن از روی شدتِ ارزشمندی یک چیز ریشه میگیرد. در حقیقت، ضنائن به آن دسته از داراییها یا افرادی گفته میشود که آنقدر نفیس، گرانبها و محبوب هستند که دارنده، آنها را از همگان پنهان و مضایقه میکند تا گزندی به آنها نرسد.
این واژه شهرت و جایگاه خاص خود را در ادبیات عرفانی و اسلامی از حدیث نبوی مشهوری وام گرفته است که میفرماید: «إنَّ للهِ تَعالی ضَنَائِنَ مِنْ خَلْقِهِ...» یعنی خداوند را در میان خلقش برگزیدگان و خاصانی است که آنها را در عافیت زنده میدارد و در عافیت میمیراند. در اصطلاح اهل معرفت، به این گروه «ضنائنالله» یا همان خاصان و گنجینههای پنهان الهی روی زمین میگویند.