یعنی چه
واژهٔ «مهبوط» اسم مفعول از ریشهٔ عربی «هَبَطَ» است. این کلمه در لغت به معنای کسی یا چیزی است که از یک جایگاه بلند، مرتبهٔ عالی یا مقام معنوی به سمتی پایینتر رانده شده یا سقوط کرده باشد.
تلفظ
این واژه با فتح ميم، سکون هاء، ضم باء و واو کشیده تلفظ میشود: [مَهْـبُوط].
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژهٔ «مهبوط» دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان معادل کلماتی چون فرودآمده یا هبوطکننده آورده میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده سقوط یا پایین آمدن از یک موقعیت هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این کلمه شامل واژههایی مانند فرودآمده، پایینآوردهشده و در متون ادبی گاهی «از عرش افتاده» یا «تنزلیافته» است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون دینی، «مهبوط» نماد آشکار انسان یا حضرت آدم است که از جایگاه والای ملکوت و بهشت برین به دنیای خاکی و مادی تنزل پیدا کرده است. این واژه همچنین به اسارت روح بلندمرتبه در قفس تن اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مهبوط
واژهٔ «مهبوط» ریشه در زبان عربی و فعل «هبط» دارد که به معنای فرود آمدن و تنزل رتبه است. این واژه اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مشتقات فعلی آن مانند «اهبطوا» بازتابدهنده داستان رانده شدن انسان از بهشت به زمین هستند.
در حوزه ادبیات و عرفان فارسی، این کلمه بار معنایی عمیقی دارد و به عنوان نمادی از غربت انسان در جهان مادی به کار میرود. انسان مهبوط، موجودی است که اصالت خود را در آسمانها میجوید و همواره در آرزوی بازگشت به جایگاه نخستین و اصلی خویش است.