یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی متشکل از «صورت» (چهره، شکل یا ظاهر) و «مهیب» (ترسناک، هولناک یا باشکوهِ رعبآور) است. در مجموع برای توصیف هر نوع شکل، قیافه یا سیمای وحشتناک و سهمگین به کار میرود.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت صُورَتِ مَهیب (Ṣūrat-e Mahīb) است. واژه صورت با ضمه ص و واژه مهیب با فتح م و سکون ه تلفظ میشود.
در جدول
در دایره معارف جدولها، این ترکیب معمولاً به عنوان صفت یا تعریف برای واژههایی چون «هیولا» یا شکلهای زشتی که برای ترساندن به کار میروند (مثل کخ یا لولو) استفاده میشود. خود این عبارت دقیقاً ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این ترکیب در زبان انگلیسی میتوان از عباراتی که به ترسناک بودن چهره یا ظاهر اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب اسمهای وجه، مظهر یا صورة با صفات مهیب، مخیف و مرعب برای ساخت این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و واژههای هممعنی فارسی این ترکیب عبارتند از: قیافه هولناک، شکل رعبآور، سیمای سهمگین، ظاهر وحشتناک و چهره مخوف. متضادهای آن نیز سیمای دلپذیر، چهره زیبا و ظاهر آرامشبخش هستند.
نماد چیست
در اسطورهشناسی، ادبیات و روانشناسی تحلیلی یونگ، این عبارت نمادی از بخش تاریک ناخودآگاه یا همان «سایه»، ترسهای سرکوبشده درون انسان، ناشناختههای تهدیدآمیز جهان و همچنین قدرت قهرآمیز طبیعت یا مرگ به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل صورت مهیب
عبارت «صورت مهیب» یک ترکیب وصفی است که از دو واژه با ریشه عربی تشکیل شده است. واژه «صورت» از ریشه (صور) به معنی شکل و ظاهر، و واژه «مهیب» از ریشه (هـیب) به معنی ترسناک یا باابهت است. این اصطلاح در زبان فارسی برای اشاره به هر نوع چهره، قیافه یا سیمای وحشتناک، هولناک و رعبآور به کار میرود و در فرهنگهای کهن مانند دهخدا گاه برای توصیف موجودات خیالی ترسناک مانند کخ یا لولو استفاده شده است.
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنما برای واژه «هیولا» کاربرد دارد. گرچه خود این ترکیب به صورت مستقیم در متن عربی قرآن نیامده است، اما در برخی ترجمههای فارسی معاصر برای توصیف پدیدههای هولناک و تکاندهنده روز رستاخیز (نظیر بانگ الصاخه) از صفت مهیب استفاده میشود.
از منظر نمادشناسی و روانشناسی، این عبارت فراتر از یک ظاهر زشت ساده است؛ صورت مهیب تجسمی از ترسهای عمیق و سرکوبشده درون انسان، مفهوم «سایه» در روانشناسی یونگ، ناشناختههای اضطرابآور جهان هستی و ابهت هراسانگیز مرگ و طبیعت به شمار میرود.