یعنی چه
الصداق در اصطلاح فقهی و حقوقی اسلامی، همان مهریه یا کابین است؛ مال، ملک یا منفعتی مشخص که به محض وقوع عقد ازدواج، مالکیت آن به زن منتقل میشود و نشانهای از صداقت و تعهد مرد در پیمان زناشویی است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با فتح صاد (اَلصَّداق) تلفظ میشود، هرچند در برخی متون فقهی و لغوی تلفظ آن با کسر صاد (الصِّداق) نیز جایز شمرده شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه الصداق به عنوان معادل مهریه و کابین شناخته میشود و خود این کلمه دارای ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم حقوقی و اسلامی از واژگان تخصصی Dower یا اصطلاح عامتر Marriage portion استفاده میشود. همچنین کلمه Mahr نیز عیناً در متون حقوقی بینالمللی کاربرد دارد.
به عربی
در زبان و فقه عربی، مترادفهای دقیقی مانند المهر، النحله (به معنی هدیه مخلصانه) و الفریضه (به معنی امر واجب و معین) برای الصداق وجود دارد.
به فارسی
برگردان و معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی «کابین»، «کاوین» و واژه آمیخته رایج «مهریه» است.
در قرآن
خود واژه «الصداق» با این رسمالخط در قرآن نیست، اما شکل جمع آن یعنی «صَدُقاتِهِنَّ» در آیه ۴ سوره نساء به کار رفته است: «وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً» که به ضرورت پرداخت مهریه زنان به عنوان هدیهای خالصانه اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل الصداق
واژه «الصداق» یک اصطلاح حقوقی و فقهی با ریشه عربی (ص-د-ق) است که در فرهنگ اسلامی و قوانین مدنی به معنای مهریه یا کابین زن در هنگام ازدواج به کار میرود. فلسفه نامگذاری این مال به نام صداق، نشان دادن راستین بودن قصد، صداقت و رغبت مرد برای آغاز زندگی مشترک و تکریم جایگاه زن است.
این واژه در زبان فارسی با معادلهایی همچون کابین شناخته میشود و اگرچه عین کلمه در قرآن نیامده، اما همخانواده و جمع آن (صَدُقات) در سوره نساء برای تاکید بر استقلال مالی زن و وجوب پرداخت مهر صراحتاً ذکر شده است. در فرهنگ حقوقی، الصداق نمادی از تعهد، وفاداری و پشتوانه مالی زوجه محسوب میشود.