یعنی چه
ابن رسته (ابوعلی احمد بن عمر بن رسته) از مفاخر علمی ایران در اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری است. لغت علمی این واژه ترکیبی از «ابن» (عربی به معنی پسر) و «رُسته» (فارسی از مصدر رستن به معنی روییده و بالیده) است که در مجموع معنی «فرزند رسته» را میدهد. او با نگارش کتاب ارزشمند جغرافیایی خود به نام «الأعلاق النفیسة»، گام بزرگی در تشریح کروی بودن زمین و وضعیت افلاک و جغرافیا برداشت.
تلفظ
تلفظ دقیق و صحیح این نام ترکیبی به صورت «اِبنُ رُسته» است؛ بخش اول با کسرهٔ همزه و ضمهٔ نونِ اتصال و بخش دوم با ضمهٔ راء و سکون سین قرائت میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤالاتی چون «جغرافیدان نامی اصفهانی» یا «نویسنده کتاب الاعلاق النفیسه»، کلمهٔ ۷ حرفی «ابن رسته» است.
به انگلیسی
در متون تخصصی، مقالات علمی و کتابهای تاریخ جغرافیای لاتین، نام این دانشمند بزرگ به صورتهای Ibn Rustah یا Ibn Rusta نگاشته میشود.
به عربی
از آنجا که کتاب وی به زبان عربی نگاشته شده و او در جهان اسلام شهرت دارد، در منابع عربی نام او را با اعرابگذاری دقیق به صورت «ابن رُسْتَه» میآورند.
نماد چیست
ابن رسته نماد اسطورهای یا سمبلیک خاصی نیست، اما در تاریخ علم، او را به عنوان نمادی از شکوفایی دانش جغرافیا، ستارهشناسی و جهانگردی ایرانیان در دوران طلایی اسلام میشناسند.
جمعبندی و توضیح کامل ابن رسته
ابوعلی احمد بن عمر بن رسته، معروف به ابن رسته، از بزرگترین دانشمندان، جغرافیدانان و ستارهشناسان ایرانیتبار اهل اصفهان در اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری است. نام او ترکیبی اصیل از واژه عربی «ابن» و واژه فارسی «رسته» (به معنی روییده و رشدیافته) است که نشاندهنده ریشههای فرهنگی پیوندخورده در آن دوران است.
شهرت جهانی ابن رسته به خاطر تالیف کتاب گرانبهای «الأعلاق النفیسة» است. این اثر ارزشمند یکی از قدیمیترین و معتبرترین منابع جغرافیا در جهان اسلام به شمار میرود که در آن مباحث مهمی همچون کروی بودن زمین، حرکت افلاک، و همچنین اطلاعاتی دقیق و جزیی از راهها، شهرها و احوال مردمان ایران و سایر نقاط جهان آورده شده است.