یعنی چه
این عبارت صورت گفتاری و عامیانهٔ ترکیب «برف آوردن» است که در معنای حقیقی به ابری شدن آسمان و فراهم شدن شرایط برای بارش برف اشاره دارد. همچنین در اصطلاحات کنایی ادبیات فارسی، بهویژه در قالب ترکیب «باد و برف آوردن»، به مجاز کنایه از انجام دادن کار محال، بسیار عجیب، شگفتانگیز و شگرف است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت عامیانه و گفتاری [بَرفْ اوودَن] است که در زبان معیاد و رسمی به صورت «بَرف آورْدَن» تلفظ و نگارش میشود.
به انگلیسی
برای توصیف هوایی که نشانهٔ بارندگی برف دارد یا عمل بارش برف در زبان انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
معادل دقیق فعلی برای این ترکیب عامیانه وجود ندارد، اما برای پدیده باریدن برف از فعل افعال ساختار «اثلج» استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این مفهوم دقیقاً با ترکیب فعل آوردن و واژه برف بیان میشود.
به فارسی
معادلهای رسمی و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل «برف آوردن»، «باریدن برف» و در حالت کنایی «شگفتیآفرینی» و «کار عجیب کردن» است.
نماد چیست
خود واژهٔ برف در ادبیات فارسی نماد پاکی، سپیدی، برکت، سردی و درعینحال پیر شدن و سپید شدن موی سر است؛ اما ترکیب واژگانی آن در کنایات نماد برافروختن خشم یا انجام کار غیرممکن است.
جمعبندی و توضیح کامل برف اوودن
عبارت «برف اوودن» شکل گفتاری، عامیانه و مکتوبشدهٔ اصطلاح «برف آوردن» است. این تعبیر در وهلهٔ اول برای توصیف دگرگونیهای جوی و ابری شدن آسمان به نشانهٔ شروع بارشهای زمستانی به کار میرود. ریشهٔ جزء اول آن یعنی برف به زبان پهلوی (wafr) و جزء دوم آن به ریشهٔ ایران باستان بازمیگردد.
نکتهٔ حائز اهمیت در بررسی این عبارت، کاربرد کنایی و ادبی آن در متون کهن نظیر شاهنامه فردوسی است. در ادبیات کلاسیک، ترکیب «باد و برف آوردن» به عنوان مجاز و کنایهای از انجام کارهای بسیار عجیب، شگرف و دور از ذهن استفاده میشده است. این اصطلاح فاقد ریشه یا کاربرد مستقیم در متون دینی مانند قرآن کریم است و کاملاً ماهیت زبانی و بومی دارد.