یعنی چه
مژده به معنای آگاهی یافتن از رویدادی خوشایند و مسرتبخش است. این واژه در اصل با مفهوم پاداش و مژدگانی گره خورده است؛ یعنی تحفهای که به پیکِ خوشخبر داده میشد و به مرور زمان، خودِ خبر خوش نیز مژده نام گرفت.
مترادف
واژههایی مانند نوید و بشارت نزدیکترین معادلهای معنایی برای این کلمه هستند. همچنین صله در معنای پاداش خبر خوش به کار میرود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مژده و خبر خوش» با توجه به تعداد حروف درخواستی، میتوان از خود واژه یا معادلهای آن استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی رایجترین معادل برای این مفهوم Good news است و در متون ادبی یا مذهبی از Glad tidings و Gospel استفاده میشود.
به فارسی
این واژه ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و به صورت mizdegān یا mizdé به معنی پاداش و مزد بوده است که با واژه «مزد» در فارسی همریشه است.
در قرآن
خود واژه مژده فارسی است و در متن قرآن نیست، اما مفهوم آن با ریشه «ب-ش-ر» بارها تکرار شده است؛ مانند آیه «فَبَشِّرْ عِبَادِ» (پس بندگان مرا مژده ده) و آیات مربوط به بشارت بهشت و رحمت الهی.
جمعبندی و توضیح کامل مژده و خبر خوش
مژده و خبر خوش یکی از زیباترین مفاهیم در فرهنگ و زبان فارسی است که ریشه در پاداش دادن به آورنده اخبار مسرتبخش دارد. این واژه اصیل ایرانی با مفهوم مزد و مژدگانی پیوند خورده و بازتابدهنده رسم دیرینِ قدردانی از پیامآوران شادی است.
در ادبیات فارسی، آوردن مژده معمولاً با نمادهایی همچون هدهد (مرغ سلیمان)، نسیم صبا و شکوفههای بهاری همراه است که همگی نویدبخش پایان سختیها، خزان و آغاز رویش و وصال هستند.
در بستر مذهبی و قرآنی نیز این واژه با مفهوم بشارت و ریشه عربی «ب-ش-ر» شناخته میشود که بر رحمت، مغفرت و پاداشهای الهی برای بندگان نیکوکار دلالت دارد.