یعنی چه
بدن اخروی به کالبد و جسمی گفته میشود که انسان پس از مرگ و در عالم قیامت با آن محشور میگردد تا پاداش یا کیفر اعمال خود را ببیند. در دیدگاههای فلسفی و کلامی، بهویژه در حکمت متعالیه ملاصدرا، این بدن برخلاف جسم دنیوی، دچار پیری، فرسودگی، سنگینی و مرگ نمیشود؛ بلکه بدنی است پایدار و استهلاکناپذیر که متناسب با ویژگیها و قوانین عالم آخرت شکل گرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَدَنِ اُخْرَوی» (badan-e oxravī) است.
در جدول
پاسخ مد نظر برای این عبارت در جدول، «بدن اخروی» است که از ۸ حرف تشکیل شده است. از دیگر تعابیر مشابه میتوان به جسم اخروی یا بدن قیامتی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم معنوی و کلامی، بیشتر از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح در متون کلامی و فلسفی عربی به صورت ترکیب وصفی فوق به کار میرود.
در قرآن
عین عبارت «بدن اخروی» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مفهوم آن در قالب اصل «معاد جسمانی» و با تعابیری همچون آفرینش جدید (خلق جدید)، زنده کردن استخوانهای پوسیده (یحیی العظام و هی رمیم) و بازسازی سرانگشتان (نسوی بنانه) به طور گسترده تبیین شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بدن اخروی
عبارت «بدن اخروی» دلالت بر کالبد و مرتبه وجودی انسان در پیشگاه الهی و پس از رستاخیز دارد. این مفهوم در سنت فکری و فلسفی اسلام، به ویژه در تبیین چگونگی معاد جسمانی اهمیت بالایی دارد و نشاندهنده جسمی است که با وجود داشتن ابعاد و شکل، از نواقص و محدودیتهای مادی عالم دنیا نظیر بیماری، فرسودگی و فناپذیری مبرّاست.
در واقع، بدن اخروی در متون عرفانی و کلامی به عنوان نماد و مظهر «تجسم اعمال» شناخته میشود؛ به این معنا که ملکات نفسانی، نیات و رفتارهای فرد در زندگی دنیوی، شکل و کیفیت کالبد او را در جهان آخرت تعیین میکند و فرم نهایی آن را میسازد.