معنی
واژه غرور در کاربرد فارسی امروز بیشتر به احساس سربلندی، افتخار یا خودبزرگبینی و تکبر اشاره دارد. با این حال، در متون کهن و ریشه اصلی خود، به معنای فریب دادن، دچار توهم شدن و دلخوش کردن به ظواهر پوچ دنیا است.
یعنی چه
وقتی میگوییم کسی غرور دارد، یعنی دچار خودپسندی شده و برای خود ارزش و مقامی بالاتر از دیگران قائل است. در کاربرد قرآنی و اصیل نیز یعنی چه، به معنای افتادن در دام فریب شیطان و مادیات دنیاست که انسان را از حقیقت دور میکند.
مترادف
این واژهها در زبان فارسی برای توصیف حالت کسی که خود را بالاتر از دیگران میداند و به داشتههای خود مغرور است، به کار میروند.
متضاد
این کلمات نشاندهنده ویژگیهای اخلاقی مثبتی هستند که در نقطه مقابل تکبر و خودخواهی قرار دارند.
ریشه
ریشه اصلی این کلمه به معنی فریب دادن، به اشتباه انداختن و امیدوار کردن به باطل است. در زبان عربی، واژه غَرور (با فتح غین) به معنای موجود بسیار فریبکار (مانند شیطان) در قرآن به کار رفته است.
جمله سازی
در جدول
کلمه غرور دقیقاً از ۴ حرف تشکیل شده است و در حل جدول معمولاً با نشانه «تکبر و خودپسندی» یا «فریب» پرسیده میشود.
به انگلیسی
انتخاب واژه مناسب در زبان انگلیسی بستگی به این دارد که منظور شما افتخار و سربلندی (Pride) باشد یا تکبر منفی و آزاردهنده (Arrogance).
جمعبندی و توضیح کامل غرور
واژه «غرور» یکی از کلمات جالب و دووجهی در فرهنگ و زبان ماست. در مکالمات روزمره و عامیانه، این کلمه معمولاً دو معنای متفاوت دارد؛ گاهی به جنبه مثبت آن یعنی عزت نفس، احساس افتخار و سربلندی ناشی از یک موفقیت اشاره داریم و گاهی جنبه منفی آن یعنی تکبر، خودبزرگبینی و نگاه تحقیرآمیز به دیگران را مد نظر قرار میدهیم. در ادبیات سنتی، حیوانی مانند طاووس به خاطر خودنمایی، نماد این ویژگی اخلاقی به شمار میرود.
اما نگاهی به ریشهشناسی این واژه، بعد عمیقتری از آن را آشکار میکند. غرور یک کلمه عربی از ریشه «غَرَّ» است که در اصل به معنای فریب دادن، ایجاد غفلت و دلخوش کردن به ظواهر پوچ است. در فرهنگ قرآنی نیز این کلمه هرگز به معنی تکبر به کار نرفته، بلکه دقیقاً به معنی فریب دنیا و مادیات است. مایه غفلت بودن دنیا در تعابیری مانند «متاع الغرور» نشان میدهد که غرور در واقع توهمی است که انسان را از واقعیتهای اصیل زندگی دور نگه میدارد.