یعنی چه
متغافل به کسی گفته میشود که از موضوعی کاملاً آگاه و مطلع است، اما بنا به دلایلی (مثبت مانند بزرگواری یا منفی مانند فرار از حقیقت) عمداً وانمود میکند که چیزی نمیداند یا متوجه رفتار و گفتار دیگران نشده است.
تلفظ
این واژه به صورت مُتَغافِل (تلفظ حروف: مُ-تَ-غا-فِ-ل) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «کسی که خود را به غفلت میزند»، «چشمپوش» یا «نادیدهانگار»، واژه ۶ حرفی «متغافل» قرار میگیرد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی از اصطلاحاتی استفاده میشود که نشاندهنده تظاهر به نادانی یا بیتوجهی عمدی است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه «غ ف ل» در باب تفاعل ساخته شده که دقیقاً معنای تظاهر و وانمود کردن به غفلت را در خود دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عبارات و کلماتی چون «وانمودکننده به بیخبری»، «چشمپوش»، «مسامحهگر» و «نادیدهانگار» است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، متغافل نمادی دوگانه دارد؛ در روابط اجتماعی و اخلاق، نماد بزرگواری، حلم و چشمپوشی از خطاهای دیگران برای حفظ دوستیهاست. در مقابل و در معنای منفی، نماد سستی، خودفریبی و فرار از پذیرش حقایق آشکار زندگی است.
جمعبندی و توضیح کامل متغافل
واژه «متغافل» اسم فاعل از باب تفاعل در زبان عربی است. ویژگی اصلی این باب، نشان دادن «تظاهر و تعمد» است؛ بنابراین متغافل به فردی اطلاق میشود که برخلاف شخص غافل، کاملاً به امور آگاه است و حقیقت را میداند، اما به عمد رفتار یک انسان بیخبر و نادان را از خود بروز میدهد.
این مفهوم در فرهنگ اخلاقی و اجتماعی ما کاربرد وسیعی دارد. گاهی این کار (تغافل) نشاندهنده کرامت نفس، حلم و تدبیر برای نادیده گرفتن اشتباهات دیگران و حفظ روابط است و گاهی نیز جنبه منفی به خود میگیرد که در آن فرد از مواجهه با واقعیتهای تلخ یا مسئولیتهای خود فرار میکند.