یعنی چه
در لغتنامه دهخدا، صفت به عنوان مصدر عربی و اسم فارسی به معنای بیان کردن حال، علامت و نشان چیزی، چگونگی، چونی و کیفیت ذکر شده است. همچنین در گذشته به معنای پیشه، شغل و صنعت نیز به کار میرفته و در ادبیات در مقابل صورت، به معنی باطن و حقیقت است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت صِفَت (sefat) تلفظ میشود. ریشه آن عربی و از ماده (و-ص-ف) است که واو آن حذف و تاء تأنیث به آخرش اضافه شده است.
در جدول
کلمه مورد نظر در طراحهای جدول به عنوان راهنما استفاده میشود و پاسخ دقیق آن طبق طراح سوال «صفت دهخدا» با ۸ حرف است. معادلهای دیگر آن شامل وصف و نعت میباشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی اگر منظور نقش دستوری کلمه باشد از Adjective و اگر منظور بار معنایی ویژگی، خصلت یا کیفیت باشد از واژگان Attribute یا Quality استفاده میشود.
به فارسی
برابرها و برگردانهای فارسی این واژه شامل کلماتی چون ویژگی، چگونگی، خصلت، کیفیت، سجیه، نشانه و علامت است که در متون مختلف جایگزین آن میشوند.
نماد چیست
در لغتنامهها از جمله دهخدا، برای کلماتی که نقش صفتی دارند از نماد اختصاری (ص) یا (ص نسبی) استفاده میشود. در دستور زبانهای بینالمللی نیز نماد استاندارد آن ADJ است. در قرآن خود کلمه صفت نیامده اما ریشه آن به صورت افعالی چون «یصفون» به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل صفت دهخدا
واژه صفت از ریشه عربی وصف مشتق شده است و در فرهنگ لغت بزرگ دهخدا به عنوان اسم و مصدر، معانی گوناگونی همچون بیان حال و کیفیت، چگونگی، علامت و حتی شغل و پیشه دارد. این کلمه در دستور زبان به ویژگیهایی اطلاق میشود که حالت یا کیفیت اسم (موصوف) را روشن میکنند.
از نظر ریشهشناسی ادبی و قرآنی، گرچه خود واژه صفت یا جمع آن صفات در متن قرآن کریم عیناً ذکر نشده است، اما ساختارهای فعلی مشتق از ریشه آن بارها برای تنزیه و توصیف پروردگار به کار رفتهاند. در متون فارسی قدیمی، این کلمه گاه در تقابل با ظاهر و صورت، به معنای حقیقت باطنی یک پدیده نیز استعمال میشده است.
در کاربردهای مدرن و حل جدول، این عبارت ویژگیها و نشانههای خاصی را بازتاب میدهد و نماد اختصاری آن در زبان فارسی حرف «ص» و در مراجع بینالمللی دستوری علامت «ADJ» است که به عنوان راهنمای نقش کلمات در لغتنامهها کاربرد وسیعی دارد.