یعنی چه
این عبارت یک ترکیب مشهورِ دینی و مذهبی به زبان عربی است و به این معناست که عشق به امیرالمؤمنین علی (ع) چنان در جانِ گوینده رسوخ کرده که عقلِ مصلحتاندیش و حسابگرِ دنیوی را از او گرفته و او را مجنون و والهی آن حضرت کرده است. کلمهی جنون در اینجا به معنای اختلال روانی نیست، بلکه به مفهوم شیدایی، حیرت و وارستگیِ عرفانی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت به صورت «حُبُّ عَلِیٍّ اَجْنَنِی» است که با تنوینِ جر در کلمه علی و تشدید بر روی باء و لام و یاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً خودِ «حب علی اجننی» است که از ۱۰ حرف تشکیل شده است. اصلِ تاریخی این جمله در عاشورا توسط عابس بن ابیشبیب شاکری به صورت «حب الحسین اجننی» بیان شد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شیدایی و مجنون شدن از واژههایی مانند driven me mad یا made me insane استفاده میشود که نشاندهنده شدتِ اشتیاق و عشق است.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است؛ «حُبّ» از ریشه (ح ب ب) به معنی دوست داشتن، «عَلیّ» از ریشه (ع ل و) به معنی بلندمرتبه، و «اَجَنَّنی» از ریشه (ج ن ن) در باب افعال به معنی «مرا مجنون کرد» است.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان این عبارت در زبان فارسی شامل تعابیری همچون «عشقِ علی والِهم کرد»، «شیدای علی هستم» و «مجنون و دلدادهی علیام» است.
در قرآن
عین این عبارتِ ترکیبی در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما کلماتِ سازندهی آن یعنی «حبّ» و «علیّ» بارها در آیات به کار رفتهاند؛ مانند «یُحِبُّهُم وَ یُحِبُّونَهُ» برای واژه حب، و «وَ هُوهَ العَلیُّ العَظیم» که در آن علی به عنوان صفت الهی آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل حب علی اجننی
عبارت «حب علی اجننی» یک شعار و گزارهی عمیقِ معرفتی و مذهبی است که ریشه در فرهنگ عاشورا و ولایتمداری دارد. اصل این عبارت به کارزار کربلا و اقدام حماسی عابس بن ابیشبیب شاکری بازمیگردد که در میدان جنگ زره از تن درآورد و وقتی او را مجنون خواندند، فریاد زد: «حب الحسین اجننی». شیعیان و محبان اهل بیت بعدها با اقتباس از این کلامِ ماندگار، عبارت «حب علی اجننی» را در مدح و ثنای امیرالمؤمنین علی (ع)، به ویژه در اشعار غدیر و مداحیها رواج دادند.
از نظر لغوی و معنایی، کلمه «جنون» در این ترکیب به معنای بیماری یا اختلال روانی نیست؛ بلکه در ادبیات عرفانی به حالتی از حیرت، شیدایی و استغراق در جمال و کمالِ معشوق اطلاق میشود که شخص را از خودپرستی و عقلِ ابزاری یا مصلحتبین جدا میکند. این عبارت نمادِ عبور از ترسها و حسابگریهای دنیوی در راه عقیده و ولایت است.