یعنی چه
رجب در لغت به معنای تعظیم، بزرگ داشتن، شرم و حیا کردن و همچنین ترس و مهابت است. علت نامگذاری هفتمین ماه قمری به این نام، آن است که مردم در جاهلیت و اسلام این ماه را بزرگ میداشتند و به احترام آن، جنگ را حرام میدانستند.
هم خانواده
واژههای همخانواده رجب که از ریشه سه حرفی (ر - ج - ب) مشتق شدهاند، عمدتاً بر مفاهیمی چون بزرگداشت و تکریم دلالت دارند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از سه حرف اصلی «ر»، «ج» و «ب» ساخته شده است که در فرهنگ لغت عرب به معنای ابهت و بزرگداشت کاربرد دارد.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این ماه قمری از نگارش لاتین آن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر نام ساده، با صفت «المرجب» به معنای بزرگداشتهشده نیز خوانده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم این واژه شامل تکریم، بزرگداشت، احترام و حیا هستند که در متون فارسی به عنوان نماد آتشبس و صلح نیز شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رجب
واژه «رجب» در لغت به معنای تعظیم، بزرگداشت و حیا است و در اصطلاح، به هفتمین ماه از تقویم قمری اطلاق میشود. این ماه در فرهنگ اسلامی و حتی پیش از اسلام در شبهجزیره عربستان، به عنوان یکی از ماههای حرام شناخته میشده که جنگ و خونریزی در آن ممنوع بوده است. به همین دلیل، رجب نمادی از صلح، آرامش و آتشبس به شمار میرود.
در فرهنگ دینی، این ماه را «رجب الأصبّ» نیز مینامند؛ چرا که نماد ریزش بیپایان رحمت و مغفرت الهی بر بندگان است. اگرچه نام رجب به صراحت در قرآن نیامده، اما آیه ۳۶ سوره توبه با اشاره به چهار ماه حرام، به طور غیرمستقیم به این ماه مبارک دلالت دارد و آن را سرآغازی برای فصل خودسازی، شعبان و رمضان میداند.