یعنی چه
زعبره مصدری عربی است که در متون کهن و برخی زبانزدها به معنای دغلبازی، اغفال، نیرنگ و دستیازی به حیل برای پنهان کردن حقیقت به کار میرود. این واژه واژهای کلاسیک محسوب میشود.
تلفظ
این کلمه بر وزن فعلله تلفظ میشود و در زبان عربی به صورت زَعْبَرَة خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع مکر، حیله یا شعبدهبازی، واژه ۵ حرفی زعبره مد نظر است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از کلماتی که به مکر و کلاهبرداری اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این واژه در زبان فارسی شامل مکر، حیله، تزویر، فرنگ، دستیازی به حیل و اغفال است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات رفتاری نمادی از رفتارهای عامیانه و هیاهو برای پنهان ساختن حقیقت و تزویر به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل زعبره
واژه زعبره یک مصدر چهارحرفی مجرد (رباعی مجرد) از ریشه عربی «ز ع ب ر» است که به معنای فریب دادن، مکر، حیله و شعبدهبازی در متون فارسی و متون کهن به کار رفته است. این کلمه با وجود کاربرد در متون تاریخی و ادبی، در متن قرآن کریم به کار نرفته است.
در سیر تاریخی این واژه، بهویژه در قرن نوزدهم میلادی در بلاد شام (نظیر حلب و سوریه)، به بازیگران دورهگرد، معرکهگیران و شعبدهبازانی که با داد و قال و ایجاد هیاهو سر مردم کلاه میگذاشتند یا آنها را سرگرم میکردند، «مُزَعْبِر» و به عمل آنها «زعبره» میگفتند. از این رو، این کلمه دلالت بر نوعی شیادی همراه با غوغا دارد.
امروزه این کلمه در زبان فارسی بیشتر کاربرد جدولی و ادبی دارد و به عنوان نمادی از تزویر، رفتارهای مغالطهآمیز و هیاهو برای پنهان کردن واقعیت شناخته میشود. معادلهای فارسی آن مفاهیمی چون دغلبازی، اغفال و روشهای تخرق را در بر میگیرد.