یعنی چه
واژه ایوبیه یک صفت نسبی مؤنث یا اسم جمع است که سه کاربرد متمایز دارد: در وجه تاریخی به خاندان و حکومت مسلمان ایوبیان (به رهبری صلاحالدین ایوبی) اشاره دارد. در وجه دینی و عرفانی، نشاندهنده «ذکر ایوبیه» (دعای طلب شفای حضرت ایوب) است و در تاریخ مذاهب نیز نام فرقه کوچکی از غلات شیعه است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحة الف، فتحه و تشدید بر روی واو، کسره و تشدید بر روی یاء و در نهایت تاء تانیث ساکن یا هاء ملفوظ است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش در صورت اشاره به سلسله صلاحالدین یا صفت منسوب به ایوب، دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
برای اشاره به دوره یا سلسله تاریخی از واژه Ayyubid یا Ayyubid dynasty استفاده میشود.
به ترکی
ترکزبانان برای توصیف این دوره تاریخی و خاندان پادشاهی از معادل مذکور استفاده میکنند.
به فارسی
در متون و برگردانهای فارسی، بسته به سیاق متن از عبارات همارز مانند خاندان ایوب، دولت صلاحالدین یا صفت شکیبایی ایوبی استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی، این واژه و مشتقاتش یادآور «صبر ایوب» در برابر بیماریها و سختیهاست. همچنین در نمادهای ملی و تاریخی، عقاب صلاحالدین مظهر اقتدار این سلسله به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ایوبیه
واژه «ایوبیه» ریشه در نام عبری ایوب به معنای بازگشتکننده به خدا دارد که پس از ورود به زبان عربی و الحاق نشانههای نسبت و تانیث، کاربردهای گوناگونی یافته است. اصیلترین و رایجترین کاربرد این کلمه در تاریخ، اشاره به سلسله پادشاهی ایوبیان دارد که توسط صلاحالدین ایوبی پایهگذاری شد و نقش مهمی در جنگهای صلیبی ایفا کرد.
از سوی دیگر، این واژه در بستر دین و عرفان اسلامی با آیه ۸۳ سوره انبیاء گره خورده است؛ جایی که دعای خاضعانه حضرت ایوب (ع) برای رفع بیماری و سختی، به «ذکر ایوبیه» مشهور شده و همواره به عنوان عالیترین نماد صبر، شکیبایی و تسلیم در برابر مشیت الهی در ادبیات فارسی تجلی یافته است.