یعنی چه
طبیب در لغت به معنای دانشمند، ماهر و کسی است که به مداوا و چارهجویی بیماریهای جسمانی یا روحانی دیگران میپردازد. در فرهنگ و ادبیات عرفانی نیز این واژه مکرراً به عنوان نمادی از پیر مرشد، راهنما یا معشوقِ شفابخشِ جانِ بیمار به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح طاء و سکون حرف باء در انتها به صورت «طَبیب» است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، کلمهٔ هشتحرفی مد نظر دقیقاً «واژه طبیب» است؛ اما برای واژهٔ هممعنیِ خودِ طبیب میتوانید از کلماتی نظیر پزشک، حکیم، دکتر یا معالج نیز استفاده کنید.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای بینالمللی برای این واژه در زبان انگلیسی Physician و Doctor هستند.
به عربی
این واژه ریشهٔ عربی دارد و از ثلاثی مجرد «ط ب ب» به معنی دانایی و اصلاح کردن مشتق شده است.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه شامل کلماتی چون پزشک، معالج، چارهساز، دکتور و حکیم است که در متون کهن و مدرن به وفور استفاده میشوند.
در قرآن
خود کلمهٔ «طبیب» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، در احادیث و ادعیه اسلامی (مانند عبارت «یا طبیب من لا طبیب له»)، خداوند به عنوان بزرگترین طبیب بندگان معرفی میشود. همچنین در قرآن بارها از کتاب الهی با صفت «شفا» یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل واژه طبیب
واژه طبیب یکی از کلمات ریشهدار و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است که از زبان عربی وام گرفته شده و به معنای پزشک، درمانکننده و معالج است. این کلمه در طول تاریخ تنها بار علمی نداشته، بلکه در ادبیات عرفانی ما نمادی از معشوق یا پیرِ راهنما بوده که جان و روح خستهٔ عاشق را شفا میدهد.
از نظر ساختاری، این واژه همخانوادههایی چون طب، مطب و طبابت دارد و معادلهای فارسی آن نظیر پزشک و حکیم از گذشته تا کنون کاربرد گستردهای دارند. نماد سنتی آن در جهان مار و جام است که مفهوم سمزدایی و احیای سلامت را تجسد میبخشد.