تلفظ
این ترکیب در زبان عربی به صورت «اِبنُ الخَلّال» تلفظ میشود که شامل همزه وصل در ابتدا و تشدید روی حرف لام اول است.
در جدول
پاسخ صحیح برای این کلمه در جدولها «ابن الخلال» است که دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و متون لاتین تاریخی، این نام را به صورت Ibn al-Khallal نگارش میکنند.
به عربی
این عبارت یک نام علم ریشهدار در زبان عربی است و به همین صورت «ابن الخلال» نوشته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی معنی لغوی آن ترکیب «ابن» (فرزند) و «خلال» (سرکهفروش، خلالفروش یا دوست صمیمی) است؛ اما در اصل به عنوان یک اسم خاص تاریخی (نام خانوادگی) برای دانشمندان اسلامی کاربرد دارد.
در قرآن
ترکیب «ابن الخلال» در قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، ریشه واژگانی آن یعنی (خ-ل-ل) در آیاتی مانند آیه ۴۳ سوره نور («خِلَالِهِ» به معنی لابلای آن) و آیه ۳۱ سوره ابراهیم («خِلَالٌ» به معنی دوستی و رابطه) به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه نماد یا مظهر مفهوم اسطورهای، فرهنگی یا اجتماعی خاصی در زبان فارسی نیست و تنها به عنوان نام مشاهیر فقه، ادب و سیاست در تاریخ اسلام شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن الخلال
واژه «ابن الخلال» یک اسم خاص تاریخی (از اعلام) در جهان اسلام است و به عنوان یک کلمه عام یا روزمره در زبان فارسی کاربرد ندارد. از نظر لغوی، «خلال» در عربی میتواند به معنای سرکهفروش، خلالفروش یا دوست صمیمی باشد و ترکیب آن با «ابن»، معنای فرزندِ این اصناف یا اشخاص را میدهد، هرچند که در متون تاریخی صرفاً یک نام خانوادگی و شناسه برای افراد است.
در تاریخ و ادبیات اسلامی، چندین شخصیت برجسته به این نام شهرت یافتهاند؛ از جمله ابوالحجاج یوسف بن محمد که ادیب، شاعر و رئیس دیوان انشای مصر در قرن ششم هجری بود، ابوطیب ابن الخلال از فقیهان مکتب داودیه، و ابوعمر احمد بن محمد که از فقیهان و قاضیان معتزلی مذهب در شهرهای حره و تکریت به شمار میرفت.
این واژه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک گنجینه لغوی یا تاریخی با تعداد ۹ حرف مطرح میشود. ریشه سه حرفی این کلمه (خ-ل-ل) در قرآن کریم نیز در معانی متفاوتی چون «لابلای چیزی» و «رابطه دوستی» تجلی یافته است، هرچند که خود این ترکیب اسمی در متن قرآن نیامده است.