یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی عربی است که در لغت به معنای «صاحب دو گوشواره» یا «دارنده دو گوشواره» است. در اصطلاح تاریخی، این عبارت لقب «ماریه» دختر عمرو بن جفنه، ملکه مشهور غسانیان است که به داشتن گوشوارههای بسیار گرانبها و بینظیر شهرت داشت.
تلفظ
این واژه به صورت ذَاتُ الْقُرْطَیْن (zāt-ul-qortayn) تلفظ میشود. واژه «قُرط» به معنی گوشواره و «قرطین» حالت تثنیه آن به معنی دو گوشواره است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و مسابقات فرهنگی، پاسخ این کلمه دقیقاً «ذات القرطین» با ۱۰ حرف است و معمولاً به عنوان لقب ملکه غسانی یا زنی با گوشوارههای معروف پرسیده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این عبارت به صورت توصیفی ترجمه میشود و به معنای فردی است که صاحب دو گوشواره است.
به فارسی
در برگردان مستقیم به زبان فارسی، این ترکیب به معنای زنی است که دو گوشواره به گوش دارد. ریشه این واژه عربی است اما به عنوان یک لقب تاریخی در ادبیات فارسی نیز به کار رفته است.
در قرآن
عبارت «ذات القرطین» در قرآن وجود ندارد. نباید این ترکیب وصفی را با واژهها و نامهای قرآنی مانند «ذوالقرنین» یا ترکیب «ذات الصدور» اشتباه گرفت.
نماد چیست
گوشوارههای گرانبها و بینظیر ماریه (ملکه غسانی) در تاریخ و ادبیات عرب به ضربالمثلی برای ثروت و ارزش فراوان تبدیل شد. این عبارت نمادی از اشرافزادگی و اصالت ملوکانه است؛ به طوری که اصطلاح «خُذْهُ وَ لَوْ بِقُرْطَیْ ماریَه» (آن را بخر، حتی به بهای دو گوشواره ماریه) برای نشان دادن ارزش بسیار بالای یک کالا استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ذات القرطین
عبارت «ذات القرطین» یک ترکیب وصفی با ریشه عربی به معنی «صاحب دو گوشواره» است. این عبارت در اصل لقبی تاریخی برای «ماریه» دختر عمرو بن جفنه و ملکه نامدار سلسله غسانیان بوده است. او به داشتن گوشوارههایی بسیار مجلل، ارزشمند و بینظیر در تاریخ شهرت داشت.
در ادبیات و تاریخ، این کلمه و داستان گوشوارههای ماریه به نمادی از ثروت کلان، اصالت، اشرافزادگی و زیبایی ملوکانه تبدیل شده است. حتی ضربالمثلهای متعددی در زبان عربی بر اساس آن شکل گرفته که برای توصیف کالاهای بسیار گرانبها و باارزش به کار میروند.
باید توجه داشت که این واژه با وجود ساختار عربی و شباهت ظاهری به برخی کلمات قرآنی، در قرآن کریم نیامده است و کاربرد آن کاملاً به متون تاریخی، ادبی و افسانههای کهن پادشاهان آلجفنه محدود میشود.