معنی
تجمل در اصل به معنای خود را آراستن، کسب زیبایی و نکوحالی نمودن است. در مفهوم متداول، به وسایل آراستگی، اسباب شکوه و زندگی پرزرقوبرق دلالت دارد.
یعنی چه
این واژه نشاندهنده ابعاد مادی و ظاهری زندگی است که از حد نیازهای اولیه فراتر رفته و به سمت خودنمایی، کسب حشمت و نمایش ثروت و رفاه (تجملگرایی) پیش میرود.
مترادف
کلماتی که مفهوم آراستن، ابهت مادی و تشریفات ظاهری را میرسانند، به عنوان مترادفهای این واژه شناخته میشوند.
متضاد
مفاهیمی که بر دوری از ظواهر مادی، اکتفا به نیازهای اولیه و سادهزیستی دلالت دارند، در مقابل تجمل قرار میگیرند.
هم خانواده
این کلمه از واژگان عربی و مشتق از ریشه «ج-م-ل» در باب تفعّل است که معنای محوری آن به زیبایی و آراسته شدن بازمیگردد.
جمله سازی
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع آراستگی و زندگی لوکس، خود کلمه «تجمل» (۴ حرف) یا کلماتی نظیر حشمت، زینت و طمطراق کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به لحن و بار معنایی مثبت یا منفی، معادلهای متفاوتی در زبان انگلیسی برای این واژه وجود دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تجمل
واژه تجمل ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد و از مصدر باب تفعل (ج-م-ل) به معنی خود را آراستن و کسب زیبایی گرفته شده است. در ادبیات فارسی و کاربرد عامه، این مفهوم دو رویه متمایز دارد؛ از یک سو به آراستگی، شکوه، حشمت و زیبایی پسندیده اشاره دارد و از سوی دیگر، به افراط در تشریفات، زندگی پرزرقوبرق، دنیازدگی و لوکسگرایی مفرط دلالت میکند که به آن تجملگرایی میگویند.
در فرهنگهای سنتی و مذهبی، تجملگرایی منفی معمولاً با مفاهیمی همچون «اتراف» (خوشگذرانی مستانه) و «اسراف» همردیف دانسته و نکوهش شده است، در حالی که آراستگی ظاهری و استفاده متعادل از مواهب دنیا امری مقبول است. در اسطورهها و نمادهای مادی نیز پدیدههایی چون طلا، کاخهای باشکوه، جواهرات گرانقیمت و شخصیت تاریخی «قارون» به عنوان مظهر ثروتاندوزی و تجمل افراطی شناخته میشوند.