یعنی چه
طاووس پرندهای بزرگ از راسته ماکیان است که به خاطر داشتن پرهای بسیار زیبا، رنگارنگ و چشمنواز شهرت دارد. جنس نر این پرنده دمی چتری، بلند و مجلل دارد که هنگام جفتخواهی آن را باز میکند و جلوهای بینظیر به نمایش میگذارد.
ریشه
واژه طاووس یک واژه دخیل (وامواژه) در زبانهای فارسی و عربی است. ریشه اولیه این کلمه به زبان یونانی باستان و واژه taos یا tâôs بازمیگردد که بعدها به صورت معرب وارد زبان عربی و سپس زبان فارسی شده است.
جمله سازی
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به جنس نر این پرنده از واژه Peacock و برای اشاره کلی به این گونه از واژه Peafowl استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به این پرنده الطاووس میگویند و جمع مکسر آن در این زبان طواویس یا أطواس است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای نامگذاری این پرنده زیبا از ترکیب Tavus kuşu استفاده میشود.
نماد چیست
طاووس در ادبیات و اخلاق اسلامی نماد عجب، خودپسندی و غرور دنیایی است، زیرا گفته میشود این پرنده مدام به پرهای خود خیره شده و مغرور میشود. در مقابل، در فرهنگ ایران باستان و شرق مظهر زیبایی، شکوه پادشاهی و تجمل بوده و در باورهای عامیانه قدیمی نیز به عنوان واسطه ورود ابلیس به بهشت شناخته میشده است.
جمعبندی و توضیح کامل طاووس
طاووس پرندهای شگفتانگیز و بسیار زیبا از راسته ماکیان است که جلوه بینظیر پرهای رنگارنگش، به ویژه در جنس نر، آن را به یکی از محبوبترین پرندگان جهان تبدیل کرده است. این واژه در اصل ریشهای یونانی دارد که پس از ورود به زبان عربی به شکل معرب، جایگاه خود را در زبان و ادبیات فارسی تثبیت کرده است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، طاووس شخصیتی پارادوکسیکال دارد؛ از یک سو مظهر زیبایی خیرهکننده، تجمل و شکوه پادشاهی است و از سوی دیگر در متون عرفانی و اخلاقی مانند منطقالطیر عطار، به دلیل دلبستگی به مادیات و خیره شدن به پر و بال خود، به عنوان نماد عجب، خودپسندی و غرور شناخته میشود.