یعنی چه
در معنای لغوی به معنای تحمل کردن ظلم، ستم و سختی است. در کاربرد کنایی و اصطلاحی، به معنای تقبل و تحمل امری ناگوار، کار سخت یا بار مسئولیت به جای شخص دیگری است تا کوتاهی یا ناتوانی او جبران شود.
تلفظ
این ترکیب فعلی از واژه «جَوْر» (با فتح جیم و سکون واو) به همراه فعل «کشیدن» ساخته شده است.
در جدول
این اصطلاح در جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً ۸ حرف دارد و معمولاً به عنوان پاسخ طراحان برای مفاهیمی مثل تحمل سختی به جای دیگری مطرح میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت، اصطلاحات متنوعی برای انتقال این مفهوم وجود دارد که نشاندهنده فداکاری یا مجبور شدن به تحمل عواقب کار دیگران است.
به عربی
برای بیان معنای اصطلاحی و کنایهای آن در عربی از تعابیری مانند تحمل بار یا مسئولیت دیگری استفاده میشود.
به فارسی
واژهها و عبارات مترادف فارسی آن شامل ستم دیدن، جفا بردن، آزار چشیدن، متحملِ بارِ دیگری شدن و تاوان دادن است. در مقابل، واژههایی مثل داد دیدن، کامرانی کردن و شانه خالی کردن متضاد آن به شمار میروند. واژه «جور» ریشه عربی دارد و به معنی انحراف از حق و ستم است که در ترکیب با «کشیدن» در فارسی به کار میرود.
نماد چیست
در شعر کلاسیک فارسی، جور کشیدن نماد وفاداری بیقید و شرط عاشق در برابر بیوفایی و جفای معشوق است. در فرهنگ عامه و روابط اجتماعی نیز به عنوان نمادی از فداکاری، ایثار و مایه گذاشتن برای جبران ضعفهای دیگران شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل جور کشیدن
اصطلاح «جور کشیدن» یکی از تعابیر کنایی زیبا و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است. این واژه در اصل ریشه در کلمه عربی «جَور» به معنای ستم و انحراف از عدالت دارد، اما در زبان فارسی با فعل «کشیدن» ترکیب شده و مفهوم عمیقتری یافته است. در کاربرد روزمره، این اصطلاح زمانی به کار میرود که فردی فراتر از وظیفه خود، بار مسئولیت، سختی یا تاوان اشتباهات و کوتاهیهای شخص دیگری را به دوش میکشد تا کار پیش برود یا آبرویی حفظ شود.
نکته بسیار جذاب تاریخی درباره وجه تسمیه این اصطلاح، ریشه داشتن آن در آیینهای سنتی است. در قدیم، جامهای شراب دارای هفت خط نشانهگذاری بودند که بالاترین خط لب جام را «خط جور» مینامیدند. اگر کسی نمیتوانست جامی را که تا خط هفتم پر شده سر بکشد، همنشین یا یار او برای حفظ آبروی وی جام را مینوشید؛ رفتاری که به «جورِ کسی را کشیدن» معروف شد و اصطلاح «هفتخط بودن» نیز از همین فرهنگ پدید آمد.
امروزه این تعبیر در ادبیات نمادی از مظلومیت و در عین حال وفاداری عاشق در برابر جفای معشوق است. در روابط اجتماعی مدرن نیز نشاندهنده روحیه ایثار و فداکاری است؛ جایی که یک نفر ترجیح میدهد سختی و فشار مضاعف را تحمل کند تا گروه یا فرد دیگری آسیب نبیند.